Training TFL

Eind augustus 2011 fietsen Lars en Dagmar samen met Boris, Mirjam, Lou, Pim, Regula, Remco, Rienke en Tim de Tour For Life. Dit is een sponsortocht voor Artsen Zonder Grenzen van Italie naar Nederland, 1200 km in 8 dagen. Meer informatie hierover is te vinden op www.liferiders.nl, hier kunt u ook terecht als u ons team en Artsen Zonder Grenzen financieel wilt steunen. Hieronder doen wij verslag van onze mooiste trainingen op het Afrikaanse continent:

Cycling Azrou en Ifrane
Ons eerste echte fietstochtje ‘ En Afrique’, en we kiezen een soort Alpen-achtig gebied, zo komen we in de stemming voor de Tour For Life. Na een paar mooie klimmen bereiken we rond koffie-tijd Ifrane. Dit is ‘ the place to be’ voor Marokkanen die een beetje sjiek de friemel (proberen) te zijn. In een fris zonnetje zit een handje vol lokale vakantiegangers in pochie sportie kleding aan de koffie. Ifrane is namelijk het skigebied van ‘ le Maroc’ , waar deze winter de sneeuw alleen van veraf te aanschouwen is. De volgende pauze is dan ook aan een groen oefenweitje waar een paar zielige skiliftjes hangen en het hotel gesloten is gebleven. Tussen de flauwe hellingen bevinden zich een aantal aardig steile stukken, dus ik verwacht dat dit met sneeuw ook een leuk uitzicht kan bieden: allerlei Marokkanen die hier zonder enige techniek als losgeslagen projectielen naar beneden zeilen…Als we wat kilometers stijgen en dalen komen we later langs het apen-weitje fietsen (jajaaaa de eerste apen in Afrika gespot!) We besluiten we nog er nog een stukkie aan te knopen, wat helaas tot nergens leidt. Al met al 86 km op de teller met een heel leuk aantal hoogtemeters, veel zon en sneeuw…

Cycling Todra Gorge
Vanaf Tinerhir worden we direct getrakteerd op een leuke klim om de koude uit ons lijf te fietsen. Het prachtige vergezicht achter ons latend fietsen we tussen palmbomen en campings door naar de entree van de Gorge. De Todra gorge is een 300 meter diepe kloof die kilometers ver doorloopt met een mooie groenstrook. Na een bakkie koffie om bij te tanken fietsen we wat stram door over een naar ons idee vals platte weg, waarbij we ons blijven afvragen of we nu omhoog of omlaag gaan. Na te zijn omgekeerd toch wel enigszins opluchting: met een lekkere rotvaart vliegen we de kloof weer in. Mooie bijkomstigheid is dat we de dorpshondjes die al van begin af aan niet af te schudden waren nu het onderspit moeten delven. Eenmaal terug in Tinerhir kan het echte werk beginnen: schoonmaak van de fietsen…eindelijk in een aangenaam zonnetje, wat een campingleven!

Cycling to Timboektoe
Vanaf onze camping in Agdz tussen de palmbomen rijden we met de auto een uurtje de Dades Valley in. Bij een auberge aan de weg drinken we een bakkie koffie met de eigenaar en bespreken we dat we de auto daar parkeren om een aantal uurtjes later terug te komen. We verruilen de auto voor de fietsen, het tempo zakt, maar de indrukken nemen per meter toe. Waar de gorges nog smal waren, zijn de palmerien nu breed en uitgestrekt, langs een ware rivier. Op de fiets zie, hoor en ruik je alles tien keer meer. En, het contact met de bewoners van de vallei is minstens tien keer spontaner en enthousiaster. Dikke dames die met een grijns hun dikke duimpje opsteken, allerhande groetjes van buitenspelende kinderen, rondhangende jongeren en mannen en veel aanmoedigend geclaxonneer en gezwaai van vrachtwagen chauffeurs.
Aangekomen in Zagora, wat wel ongeveer het einde van de vallei is, rijden we een stuk van de weg richting Timboektoe af. Het ‘verkeersbord’ geeft dat de reis 52 dagen lang is. Dan moeten wij er wel behoorlijk wat vaart in brengen, dus we besluiten toch om te keren en naar ons lieve autootje terug te keren.

Cycling Tafraout
Tafraout en omgeving blijken een waar fietsparadijs te zijn, er is zelfs een kaart met fietsroutes, gele en blauwe wegen. Dat ziet er gezellig uit, met een fietsertje op de kaart. We stippelen een leuk ommetje uit tijdens ons Hollandse ontbijt naast de tent, een lekkere bodem met koffie, brinta en pindakaas. Het eerste deel door de Ammeln vallei gaat heerlijk voorspoedig en na de koffie gaan we in de via een andere weg in de richting an Tafraout. Een uitnodigend geel paadje moet ons op pad naar de Ait Mansour Gorge brengen. Geel betekent in dit geval piste, ofwel het eerste avontuur off-road op de fiets. Het paadje begint zo lieflijk en leidt ons langs gemoedelijke dorpjes. Na heel wat splitsingen en schattingen (‘ we zullen vast die kant ongeveer op moeten’) fietsen we dwars door een lege rivierbedding en klauteren met fietsen en al over de rotsen, zoekend naar waar weer wat sporen van eerder verkeer doorlopen. Uiteraard leiden hier alle wegen naar Tafraout en na enige tijd zien we weer een huisje achter een heuvel, het asfalt wordt dankbaar begroet. Ik ben duidelijk een betere wegrijder op de fiets…Met 70 km in de benen rijden na een lunch in Tafraout weer naar de ‘ Amandelvallei’ en vinden de rust op onze campingplaats.

Cycling Fleuve Senegal
Na de tocht door Mauretanie waar het fietsen minder goed uitkwam door loslopend Al Qaida volk (niets van gemerkt overigens, en een ouder Amerikaans echtpaar waagde zich er ook aan), werd het in Senegal weer tijd voor wat echte kilometers maken. Verder dan wat tochtjes langs zee in Sidi Ifni (teveel wind) en St Louis (teveel zand en strandtenten) was het helaas niet gekomen.
We zijn onderhand op ander terrein aanbeland, wat enkele aanpassingen betreft: vroeg op staan, en veel stof happen. Om de warmte voor te zijn verlieten we Podor om 7.30 uur en maakten we 30 km voor ons ontbijt aan (helaas vreten deze fietsen en dikke banden de kilometers iets minder snel dan gewone racefietsen). Tot onze vreugde vonden we een prachtige verlaten piste die langs de rivier en door dorpjes slingerde. Af en toe remmen voor overstekend vee, en aangemoedigd met ‘Toubaboub’ of ‘donne-moi cadeau’ scheurden we door Senegalese rijstvelden. Na een mooie brug zijn we rechtsomgekeerd om aan de ontbijttafel aan te schuiven.

Cycling Bamako
Op verschillende dagen probeerden we wat kilometers te maken van de ene ambassade naar het andere consulaat, of een volgende afspraak. Dit is een fenomeen op zich, je voortbewegen tussen toeterende taxi’s, auto’s, brommers, vrachtwagens, scooters...en wellicht niet de gezondste bezigheid gezien de uitlaatgassen. Daarom getracht Bamako te ontvluchten via route Sotuba e Koulikoro, wat aardig is gelukt. Afgesloten met een koude cooooolaaaa bij de Relais en een plons in het zwembad bij de familie Dankelman.
Op zaterdag ochtend nam buurman, en ambassade collega van Astrid, Joris ons op sleeptouw. Over wisselend goudron en piste, langs de Niger rivier en door dorpjes bereikten campement Kangaba waar meer sportieve uitingen wachtten.
De fiets-teller staat ongeveer op 700 km....

Cycling Segou- Markala

Na een nacht camperen op het dak van ‘ Soleil du minuit’ , zo ongeveer recht boven de plaatselijke discotheek (waar de gemoederen nog wel eens willen oplopen), waren we vroeg uit de veren om de warmte voor te zijn. Over een bijna kaarsrechte weg met op de heenweg enkel wind tegen, beukten we ons een weg in de richting van Niono. In Markala een mooi keerpunt: een enorme brug over de Niger, 40 km pile. Pauze in een klein Malinees stadje biedt voldoende alternatieven voor het ons in de Pyreneen bekende ‘bommetje’ (mix van sportdrank, extra koolhydraten, aangelengd met water, waardoor je weer vooruit vliegt): moddervette, zoute omelette met een bakkie pleur met condensed milk, of lokale poffertjes…Of het nu het bommetje of de wind in de rug was, we vlogen met een noodvaart de 40 km terug naar Segou…om daar een luie middag in te bouwen, als apathisch stelletje de rest van de dag voortgesukkeld.

Cycling Djenne

Voor diegenen die niet al te bekend zijn met het geliefde Mali: in Djenne bevindt zich de grootste moskee ter wereld die van modder en koeienpoep is gebouwd…omringd door een klein stadje van diezelfde architectuur. Het geheel geeft een bijzondere sfeer, en trekt uiteraard een hoop toerisme aan, met alle gevolgen van dien. Zo ontvluchtten wij Djenne op onze bikes en zochten we de rust van het platteland op. Een tochtje van wellicht maar 35 km was een perfecte keuze: losgerukt van de andere toeristen konden we twee mooie dorpjes van binnen zien, en een derde van buiten. Deze laatste was alleen in pirogue bereikbaar en had ons al verleid allerlei rare paadjes door rijstvelden te nemen. De ochtend work-out werd weer gevolgd door een luie middag, waarna wij weer ‘en route’ gingen: op naar Burkina!

Cycling Bobo-Dioulasso – Banfora en nog veel meer!

To be written soon…morgen gaat ons eerste echte fietstourtje van start: vanuit Bobo maken we een tocht van enkele dagen en verblijven we in verschillende campements, om de auto daarna hier weer op te pikken.
Op het program staan mooie dingen zoals: de Sindou peaks, watervallen, de hoogste berg van Burkina, een meer met heilige vissen (die kippen eten, joeheee!), bijzondere dorpjes, nijlpaarden en misschien olifanten…