Aller et Retour met de RAMdebielen

ik kan mij niet herinneren ooit voor zo een kort verblijf naar Nederland te zijn overgekomen: 48 uur waarvan ik er ongeveer 15 slapend doorbracht en de rest non-stop anderen bezighield of door anderen bezig gehouden werd.
Het was in alle opzichten een goed bezoek. Allereerst was de begrafenis van mijn oma een bijzondere dag, een prachtige dienst waar door iedereen mooie woorden werden gesproken en waar zoveel familie en vrienden bijeen kwamen.
De tijd daaromheen kon ik mooi opvullen met logeren bij mijn zussen, aanschouwen hoe mijn kleine neefje kan lopen, andijviestamppot eten bij Sophie tot koffie drinken in Amsterdam met Imke, Marjolein, Stef en Stijn...kortom aan gezelligheid geen gebrek.
Daarnaast de lijstje boodschappen afgewerkt van items die nog op ons verlanglijstje stonden om onze reis te veraangenamen...toen alles ongeveer afgerond was begaf ik mij al telefonerend op weg naar Schiphol om daar binnen een uurtje mij weer in de lucht te begeven in de richting van Afrika.

Daar trof ik een waar geluk en ongeluk. Terwijl ik probeerde bij te komen van de teleurstelling dat mij vlucht schijnbaar 2,5 uur vertraging had snelde ik naar de incheckbalie en struikelde daarbij ongeveer over mijn aanstaande Beninse collega Claude...
Hij was enkele dagen de gast geweest bij VNG International, dus zo toevallig was het wellicht ook niet. Maar dat we uitgerekend in het zelfde vliegtuig naar Casablanca vlogen...hoe je zo ineens daar samen in Nederland staat, terwijl je elkaar dacht te treffen over enkele weken in Benin...wat een mooie verrassing.
En hilarisch feit dat ik op deze manier met mijn eigen laptop en werkspullen (die Claude voor mij mee zou nemen) wegvloog, zij direct op weg naar Cotonou, en ik nog even een omweggetje maken.
Helaas bleek het ongeluk groter dan vaak in eerste instantie wordt verwacht. De Royal Air Maroc, of RAM, alias de RAMdebielen, had nog zeker vijf uur extra nodig om een vliegtuig te voorschijn te toveren en heeft nog niet bepaald kaas gegeten van het woord 'communiceren'. Ze doen het niet veel, dus geen idee waar je aan toe bent, laat staan dat je de juiste informatie van ze ontvangt.
Service is ook nog een leerpuntje...aangekomen in Casablanca bleek de laatste vlucht naar Agadir te vertrekken op moment dat onze wielen de grond raakten en wachten zoals beloofd was toch uitgebleven. Een belletje naar Lars die naar de luchthaven Agadir kwam kon er niet af, rond half twee 's nachts kregen wij nieuwe boardingpasses voor de volgende dag en konden we op avontuur op het vliegveld om het kantoor te vinden voor een voucher voor hotel. Arme Lars was toen verdwaald in de regen op weg terug naar zijn bedje.
Om 6 uur 's ochtends mochten wij weer aantreden (na een ontbijtje dat echt te sneu was: in een aparte zaal voor RAM-reizigers was een schamel ontbijt bijeen gezet, brood ontbrak nog, terwijl in de zaal ernaast een heerlijk buffet voor 'echte' gasten was opgemaakt) om nog net iets langer te wachten dan de bedoeling was maar uiteindelijk toch in het 'wonderschone Agadir' te landen.

Tja, de rest van de dag hebben we de schoonheid van Agadir al fietsend en wandelend in ons opgenomen, maar om heel eerlijk te zijn...in zo een wonderland als Marokko heb ik nog geen dag zoveel lelijkheid bijeen gezien (volgens mij hebben ze hier heuse woningboulevards).
Het strand was wel een fantastische gezelligheid: Marokkanen groot en klein in alle soorten en maten brachten hier hun vrije zondag door, lekker keuvelend of met veel lef de koude zee in. Wat een gemoedelijkheid!