Crossing the Sahara: Westelijke Sahara

Na bijna een maand genieten van het paradijs Marokko voelden we dat het tijd werd af te zakken naar het Zuiden. We begonnen te snakken naar de hitte en chaos van Afrika, en zoals de Dalai Lama ons zou zeggen: het helpt je je geduld te ontwikkelen...dus ik zag onderhand uit naar de vele leermomenten, rust!
De verhalen wat betreft het reizen door de Westelijke Sahara en Mauretanie bleven erg afwisselend: reizigers die er recentelijk waren geweest hadden veelal geruststellende verhalen, maar daarnaast hoorden we ook verontrustende verhalen (de Nederlander die zelf al wat agressief en onrustig oogde staat echt met stip op nummer 1: ‘ze willen allemaal je hoofd, ze schieten je kop d’r af, Mali is de hel op aarde’!) We besloten door te reizen tot Dakhla om daar rust in te bouwen en te zien of wij medereizigers konden treffen.
In twee dagen doorkruisden we ongeveer 1000 km Westelijke Sahara, veel uitgestorve, lege gebieden, maar toch ook indrukwekkende landschappen. Regelmatig politie controles, maar alleen zeer vriendelijk en netjes. Wij hebben een ‘fiche’ (een papier met al onze informatie) die we hen overhandigen, een praatje, en klaar is kees. In Dakhla verbleven we op camping Moussafir, aan het strand, een plek waar we veel overlanders ontmoetten. Australiers die per motor heel Afrika bereizen, 4x4’s, gewone personenauto’s....maar nog niet veel medereizigers voor onze richting (veel kwamen er net vandaan). Plots in contact gekomen met Christian, een Fransman, die voor werk al vijf jaar op en neer reist tussen Afrique en la France. Wij mochten mee reizen, maar dan wel direct de volgende dag...vertrek om 6.30 uur. De keuze was snel gemaakt en de voorbereidingen snel getroffen...eten, water, benzine...check..check...Na wat gezellig gekeuvel op de binnenplaats zochten wij ons bedje op. Beide stiekum toch wel een beetje zenuwachtig voor wat de volgende dag ons brengen zou....