chefchaouen

Vanuit ‘ onze’ camping kan je afdalen via de begraafplaats (dat klinkt gruwelijker dan het is) en zak je steeds verder van licht-tot-diep-groen om uiteindelijk in de blauwe stad aan te komen. Chefchaouen is sprookjes-achtig en lijkt bijna perfect in haar on-perfectheden. Het lijkt wel of een stel kleuters aan de gang is geweest om de straatjes die in en langs de berg gebouwd zijn op te vrolijken. De verf is op de huizen en steegjes gekwakt zonder op details te letten, en dat maakt het juist zo bijzonder.

De tinten blauw lopen over van licht tot donker en ogen op ieder moment van de dag weer anders. Zo raak je niet uitgekeken. Ook de sfeer in de steegjes verandert met het uur. Op een regenachtige morgen is het vrij verlaten en gelaten, vooral rond de gebedstijden zie je overal en nergens mensen een heenkomen zoeken en zich wassen bij de kraantjes op de hoek, en rond het vallen van de avond wordt het pas echt een krioelboel. De geluiden lijken wel weg te zakken en gedempt te worden door de kronkelpaadjes en zo straalt het geheel een en al rust uit. Bij iedere straathoek of deurpost wilde ik even om de hoek kijken, hoe verder je loopt hoe nieuwsgieriger je wordt. Zo geheimzinnig als het aandoet, zo mooi is het gewone dagelijkse leven…toch een potje voetbal op een ‘ veldje’ van nauwelijks een meter breed en een hoogteverschil van misschien meer dan tien meter.