Crossing the Sahara: Nouakchott- Diamma

And…the story continues…Na een dag bijkomen in Noukachott en een bezoek aan de Malinese ambassade (waar meteen afspraken werden gemaakt om een wedstrijdje Real Bamako-Nouakchott, Afrika-Cup mee te pikken in Mali) verlieten wij onze veilige thuishaven daar ‘ to hit the road to Senegal’ .

Alleen al het rijden door Nouakchott is een feest op zich. Je zou kunnen zeggen dat alle wegen in Mauretanie, in en buiten de stad, vier tot zes baans zijn. Als het wachten voor een rood licht je niet aan staat, dan neem je gewoon de binnendoor-weg dwars over de stoep en rij je om de andere wachtende auto’s heen. Zo is het altijd mogelijk, ook als er een mooie gelikte asfalt-weg is, om off-road te gaan, en als zij daar blij van worden rijden ze gewoon vier banen dik naast elkaar. Kruispunten zijn er om diagonaal over te steken (ik kan me hier wel in vinden overigens, ben dat op de fiets ook wel gewend).

Bij de eerste politie-post buiten Nouakchott pikten we onze nieuwe ‘gids’ op, de tweede Christian, wederom een Franse zakenman. Hoewel we de verdere dag samen optrokken zijn we niet achter zijn naam gekomen, en gezien zijn gestalte hebben wij hem de naam Jerommeke gegeven. Jerommeke was met een Senegalese vriend op weg naar Senegal en Mali en hoewel iets minder goed voorbereid genoot hij met volle teugen van dit tripje. Waar bijna alle overlanders een fiche voorbereid hebben met al hun gegevens om aan de politie te overhandigen, zei Jerommeke: ‘wat een service, ze schrijven het zelf voor je op’ , de extra tijd die dat kostte gebruikte hij gretig om allerlei praatjes aan te gaan over de recentelijke huwelijken en wat nog meer. Hij trok overal allerhande grappen uit de kast. Ook al namen we de grensovergang bij Diamma, waarvoor 100 km piste moest worden afgelegd, Jerommeke reed zonder 4x4 in zijn toyota carina overal dwars doorheen, blubber, zand, allemaal even mooi en liefst kriskras buiten de sporen om. Onze RAV4 kwam meteen goed van pas om hem uit het zand los te trekken. Je bleef lachen als hij ergens uit de auto stapte, zijn broek telkens weer dichtmakend, omdat hij schijnbaar in de auto de knopen en rits weer op de vreethaak had gezet. Al schouderophalend liet hij politie in uniform als lifter plaatsnemen op de achterbank.

Wellicht was de reis zonder zijn gezelschap iets sneller verlopen, we hebben geen haar spijt van onze keuze voor dit konvooi…wat een kostelijk vermaak.