Entretemps: hiver et été

Bizar om te bevatten als je uit een besneeuwd Utrecht wegrijdt dat je op weg gaat naar de Sahara. Waar we kerst en oud en nieuw nog in de echte winter doorbrachten, met de familie Heemskerk in Les Gets (Franse Alpen) en vervolgens met Suzanne en Corne in Glux-en Glenne (Bourgogne), waren er meteen al momenten die zomers aan deden. Een bakkie pleur of chocolat chaud op een zonovergoten terras aan de piste, of nieuwjaarsdag: fietsen boven het wolkendek in de felle winterzon, met afwisselend bevroren dauw op het wegdek en sneeuw in de berm. Je raakt gemakkelijk in verwarring is het nu winter of zomer?

Na afscheid in Utrecht, afscheid in Nijmegen, afscheid in Les Gets en tenslotte afscheid en Bourgogne, waren we dan echt op weg. Het grauwe weer in midden Frankrijk was bijna deprimerend te noemen, maar het doorbreken van de zon, gevolgd door een prachtige zonsondergang voorbij Montpellier maakte alles goed. We waanden ons al bijna in de zomer, op de bonnefooi terecht gekomen in de surfspot Leucate aan de middellandse zee. De wind liet er geen twijfel over groeien: hartje winter nog steeds.
Na de zon op te hebben zien komen boven de uitgestrekte zee (en daar achter de horizon…l’Afrique) besloten wij de warmte te zoeken in het Spaanse land. Laten we elkaar geen mietjes noemen dus meteen een camping opgezocht nabij Valencia en extra dicht tegen elkaar aan gekropen om het ’s nachts warm te krijgen. Overdag op de fiets de stad in om van de zomerse zon te genieten op terrasjes en het mooie Valencia. Dit beviel zo goed dat we het zelfde trucje bij Granada herhaalden, camping buiten de stad en op de fiets de stad in. Verzadigd van tapas, vinos et cervezas waren we meer dan klaar voor de volgende etappe van onze reis: Afrika here we come, laat de echte zomer nu maar beginnen…