Weekendje St. Louis: doe of je thuis bent

Na het continue doorreizen van het ene naar het andere mooie of interessante plaatsje, en na het bemachtigen van onze toegang tot Senegal voor 10 dagen besloten wij maar liefst drie nachten in St. Louis te blijven. Je voelt je bijna thuis, en gaat ‘soort van’ over tot de orde van de dag. Wat je in een weekendje Utrecht doet kan hier namelijk ook. Na een goede week ‘werken’ (in onze begrippen reizen, en ja, deze vergelijking gaat zeker mank), is het tijd voor gezelligheid en vermaak.
Op vrijdagavond beginnen we met een etentje buiten de deur: de plaatselijke Chinees (hier: de Vietnamees-Senegalees, minstens net zo lekker), waar we nieuwe vrienden maken. De nieuwe Fransman is dit keer Yve, radio-DJ bij MFM, met zijn vriendin Leticia, die de reisgids Petit Fume voor Lyon en Grenoble maakt.
Op zaterdag slapen we eerst uit (lees hier: acht uur, want ook hier zit je in een ritme dat er helaas in het weekend niet uit te slaan is), we nemen de tijd voor een goed ontbijt (de Afrikanen hebben tenminste een uur nodig dit op tafel te toveren) en gaan de stad in. De Oude en Nieuwe gracht zijn hier vervangen door de Senegale ‘fleuve’ en Atlantische oceaan, maar tussen het water voelen we ons thuis. Een bakkie koffie, boodschappen op de markt….Onderweg lopen we Yve en Leticia tegen het lijf, die we uitnodigen voor een etentje bij ons ‘thuis’. Wij verzorgen het eten, en zij ontfermen zich over de drank en nog extra gasten, want ‘ hoe meer lieden, hoe meer vreugde’. Hester en Anna, en Nederlandse en respectievelijk Canadese vrijwilligster, sluiten zich aan bij ons gezelschap. De avond kan niet op als Yve zich uitlaat over zijn reiservaringen in India:

Een 18 uur durende busreis door de bergen, langs ravijnen met auto-karkassen, op een houten bankje zittend, geplet door medereizigers naast en een grote backpack op zich, natuurlijk op de slechtste plek in de bus (omdat alle Indiers al 4 uur voor vertrek haastig de beste plekjes uitzochten), boven de achterwielen. Hilarisch toen een van de banden lek ging, daar eerst nog rustig 50 km mee doorgereden werd, om vervolgens 2 uur te nemen om een loodzwaar reserve wiel van het dak te halen. Dit alles gebeurde zo klungelig, terwijl Yve in de druipende regen toe keek, dat het wiel op de grond neerkwam en direct van de berg af begon te rollen, gevolgd door rennende Indiers….Zijn imitaties van Indiers die wel ongestoord slapen (staand met hun arm in het bagage rek hangend, terwijl hij zitten duizend keer voor enkele seconden tot minuten wegzakte) of zonder te stoppen en zonder reden keihard claxonneren had ieder echt life moeten zien….huilen van het lachen…

Zondagochtend…hier ging iets mis. Wij waren onverhoopt toch verleid tot een tochtje vogelpark ‘ Djoujd’ . Wat betekent: wekker om 7.15 uur!! Met onze Franse vrienden en een bijzondere Amerikaan op weg in een brakke taxi. Toch zeker twee uur heen en twee terug over grotendeels piste, maar de Amerikaan ondernam de tocht voor de zesde dag in een rij…en dat alles voor 2 uur in een bootje zitten, kijken naar wegvliegende vogeltjes…Zeker de moeite waard en prachtig, maar gelukkig zijn wij beide voorlopig nog flora-fauna- en cultuurbarbaren. De zondag werd voortgezet met een biertje en sapje aan het strand, en afgesloten met een echt Afrikaans concert. Nunu Kane, overgekomen uit Londen, met een zeer cultureel verantwoorde gemixte groep gaf een spetterend concert. Ook het mede-publiek was zeer vermakelijk, tja, hoe zal ik het omschrijven…’dat soort mensen moet je geen stoel geven’ …