Y’ a pas de probleme

Gezien Lars zich verdiept in de strijd om de bal tussen Nice en Saint-Etienne, (hoewel je zou geloven dat het twee Afrikaanse teams betreft als je afgaat op de spelers in het veld) neem ik de tijd ons aller-et-retour Bobo aan het papier toe te vertrouwen. Een uitje met pieken en dalen, maar…y’ a pas de probleme, als ik onze lieve Burkinabe verpleger moet geloven…

Om jullie niet onnodig bezorgd te maken zal ik misschien van start gaan met de dalen, om daarna te verhalen over de vele pieken van afgelopen week.
•De temperatuur die vanaf onze dag van vertrek (dag 1) uit Bobo naar grotere hoogten steeg brengt in elke dag tussen ruwweg 11 en 16 uur een dal: volledige time out.
•En wie dit niet respecteert riskeert een ‘coup soleil’, de Afrikaanse vorm van de zonnesteek…niet misselijk. We hebben er vrees ik beide wel aan geproefd afgelopen week. Het lijkt of er stoom uit je oren komt en je hersens je pan uit koken: dag 2.
•Vanaf dag 3 kreeg Lars bezoek van het fenomeen Diarrhee (dit behoeft neem ik aan geen verdere uitleg), welke vooralsnog geen afscheid van ons heeft genomen (en ja, ik ben inmiddels ook vereerd met een bezoekje).
•Zo ontstond op dag 4 een hectisch moment waarbij eerst ik al kotsende de tent rond ochtendgloren verliet, op de hielen gevolgd door een reutelende Lars…ja, lekker stel ☺.
•Stug doorgezet…maar dag 5 beide gevloerd met koorts in de hangmat onder de mango-bomen…elkaar om de beurten verzorgend, en omringd door verzorgende Franzosische types ‘en vacances’.
•Ondanks dat we ver gevorderd waren op onze tocht, en vele hoogtepunten in ogenschouw genomen hadden, moesten we tot onze spijt op dag 6 de aftocht afblazen. Met een bedroefd gezicht lieten we de fietsen op het dak van een taxi-brousse hijsen en gingen we met een noodvaart terug naar van Sindou, via Banfora naar Bobo…

Daar heeft de behandeling van gisteren (lekkere broodjes en pizza eten, zolang het maar geen rijst is en samen ziek en uitgeteld in de schaduw liggen), vandaag plaatsgemaakt voor een heus bezoek aan ‘clinique Roseta’ voor Lars. Vanochtend was ik nog zo solidair om mee te doen met de test voor malaria (dat poepen in een buisje ging mij wat te ver), maar sinds die testjes uitwezen dat ik gevrijwaard ben en Lars de pechvogel is, is de taakverdeling duidelijk. Lars ligt al enkele uren aan een infuus (soms overwegen we even aan het knopje te draaien zodat de vloeistof iets sneller doorloopt), terwijl ik test-resultaten afhaal, met artsen overleg, de was doe, pannenkoeken bak of pizza’s afhaal en die onder de snelbinders achter op de fiets naar de kliniek vervoer om het zielige vogeltje bij te voeren (ziekenhuis voedsel bestaat hier vandaag uit patat, pannenkoek en pizza…dat is nog eens luilekkerland!). Dachten we dat die liter met sheize bijna weg gedruppeld was…komt onze lieve verpleger doodleuk met een volgende dosis aanzetten…’y’a pas de probleme’, en hij zegt het met zo een stralende glimlach…wat een aanstekelijk zinnetje. We hebben een gezellig onderonsje met zijn drietjes, want hij heeft inmiddels ook wel door dat zowel hij als wij weinig anders nog te zeggen hebben.