Zzzzzzzzzzzzzen

Ik heb een sportschool ontdekt met walgelijk luchtzuivering, maar een hele aardige yogi (zo noem je dat soort mensen toch? Het is sowieso niet wat je je erbij voorstelt, ‘mijn yogi’ is een Afri-Amerikaan (?) die je eerder zou verwachten tussen de fitness-toestellen). Dus, als het uitkomt, ga ik op woensdag avond aan de yoga, een mooi moment: de week is weer doormidden. Als ik binnenstap en een matje op de grond positioneer, terwijl hij aan een literpak sap staat te lurken, spelen er nog allerlei gebeurtenissen door mijn broeierige hoofdje.

Al zes dagen op een rij brengen we bezoekjes of pleeg ik telefoontjes aan onze grote vriendin van de Espace Rotin. Zij moet ons een leuk setje meubeltjes verzorgen voor de salon, en niet onbelangrijk: een bed. Iedere dag verzekert ze ons dat de bullen écht klaar zijn en al bijna onderweg zijn,’ we gaan nu inladen!’. ‘Zekersteweten’ en ‘maintenant’ worden in haast vervangen door ‘we doen een poging’ en ‘wellicht’, zodra ik aankondig een korting op de som toe te gaan passen bij nóg meer vertraging. Iedere keer hetzelfde liedje: ze zegt te zullen bellen, en belt niet, dan bel ik maar, en na enkele gesprekjes en toezeggingen, en nog wat uren wachten meer, dan wordt de telefoon gewoon niet meer opgenomen. Wat wellicht bijdraagt aan de frustratie is het liedje dat afgespeeld wordt terwijl de telefoon oeverloos overgaat, een deuntje dat ik nu al heeeeeeeel vaak gehoord heb…en zo zitten we dan weer een avondje ‘op de grond’ en proberen we de klamboe op provisorische wijze weer rond ons matras te krijgen. Er zijn momenten dat je denkt dat je nooooooit een leuke inrichting zal hebben, snik…ja, wat zijn we alweer verwend….verpest door de economie… Tja, en de madame van de rotan-meubels is niet bepaald de enige met dit soort karaktertrekjes, dus zo zit je af en aan op jan en alleman te wachten…was je eindelijk aan die vergadering begonnen, wordt een van de collega’s gebeld, die verlaat de kamer en na een tijdje begin je je af te vragen ‘we waren toch in the middle van een vergadering, of heb ik dat nu gedroomd?’

Benin is dus de ideale plek waar ik mezelf nieuwe vaardigheden ga aanleren (en als ik het zelf niet doe, dan doen de Beniners het wel): geduld! En als ik nog van die faalmomentjes heb, zoals achter elkaar het nummer van madame Rotan intoetsen, of stampvoeten ;) , dan kijk ik ongedurig uit naar mijn yoga avond. En specifiek de afsluiting: het ultieme moment van geduld en rust, als we languit gevloerd op ons matje liggen en de yogi aankondigt ‘good’, ten teken dat we de sessie daarbij afsluiten, dan denk ik ‘nee, helemaal niet –good-, ik blijf gewoon nog even liggen, jullie wachten maar…vol geduld…ik ben een echte Beninse :)