Halverwege, klaar voor een tussensprint

Vanaf 1 januari zijn vele kilometers onder onze fietsbandjes doorgetrokken. Met een pauze wat betreft Afrika en intensieve fietstrainingen voor de boeg in Nederland, willen we op zijn minst de tussensprint van 2500 km nog behalen. Daarmee zijn we halverwege onze trainingskilometers voor de Tour for Life, en hopen we dat de tweede helft wat easier zal zijn...de eerstvolgende etappe kunnen we op onze racebikes afleggen en zal in gezelschap van de Liferiders een en al genot zijn.

Maar vandaag een laatste etappe in Benin voor de boeg. De auto wordt geparkeerd te Porto Novo, de hoofdstad, en vandaaruit begeven wij ons  in een drukke zaterdagse ochtendspits. Alhoewel wij overduidelijk wederom een bijzondere bezienswaardigheid vormen voor hen die zich op en om de weg  begeven, levert de tocht voor ons niet minder uitzonderlijke schouwspelen op. Al fietsende, al zwetende, al hoestend en proestend in de luchtige uitbraaksels van auto’s en brommers neem ik alles wat voorbij flitst in mij op (of hopelijk flitsen wij aan hen voorbij J).

Een groot deel van de tijd weet ik te doden door de deliberen hoeveel liter benzine, diesel of olie op één brommertje vervoert kan worden, meegenomen het feit dat we in Afrika zijn...en op een steenworp afstand van grootproducent Nigeria. Brommertjes vliegen mij aan alle kanten voorbij, volbeladen met grote plastic bidons: één op schoot van de bestuurder, drie achter zich, twee aan zijn linkerzijde, twee aan zijn rechterzijde. Zodra ik de 50L in beeld krijg wordt de rekensom al weer stukken makkelijker oplosbaar...toch zeker zo’n 400L, en dan zijn de kleine plastic flessen en bidons die overal de gaten opvullen nog niet eens meegeteld...levende bommetjes op twee wielen? Zou het nou nooit gebeuren dat zo’n brommertje crasht of botst? De manier waarop ze als kamikaze-piloten op mij of auto’s of vrachtwagens afstormen doet mij mijn wenkbrauwen nog meer fronsen...je zal maar vlam vatten zo ingebouwd tussen benzine vaten...

Ook deze zaterdag wordt gretig aangepakt om overal en nergens Beniners die hun laatste adem hebben uitgebracht ter aarde te brengen, en dat valt niet te missen ‘along the way’. Houten lijkenkisten staan overal langs de weg in ‘de uitverkoop’, ofwel in gezellige groepjes ofwel zielig alleen, wachtende op een uitvaartfeestje. Zoals een Beninse vriend ons antwoordde of zo een feest lang zou duren:’jaaaa, natuurlijk, het is een begrafenis...zolang een oudje in leven is kijkt men er niet naar om, maar zodra het tijd is voor de begrafenis feest men tot aan het ochtendgloren’ (of nog niets langer...). Dan wordt de kist door de dorpsfanfare naar een in elkaar gezakte volvo begeleid. En welke van de drie ik dan het meest aandoenlijk vind daar ben ik nog niet over uit...de hysterische sirene, het brakke zwaailicht op het dak of de groezelige vitrage langs de ramen...Een paar volg-auto’s, volgepropt met familieleden en of vrienden, en brommers met achterelkaargestapelde passagiers maken de optocht compleet, en laten een eenzame DJ met krakende geluidsboxen (omdat het volume nu eenmaal altijd op maximaal-plus moet) achter.

En dan nog een laatste opvallend fenomeen op de weg, dat schijnbaar écht internationaal is: de verkeersdrempel...bij gebrek aan drempels maakt men in Afrika ook wel eens gebruik van ‘zo-geheten’ verkeerskuilen...maar wees niet bang, op en rond Cotonou weet men prima hoe je een drempel bouwt. Hoewel de constructie van simpele aard is, is de uitwerking ervan niet minder. Auto’s, vrachtwagens en brommertjes kruipen letterlijk op de ‘snelweg’ met 1 km per uur over de verhoging, of deze nou letterlijk of relatief hoog is. Tot mijn grote spijt is er in een achterkamertje blijkbaar het weloverwogen besluit genomen om in het wijkje Sénadé te Cotonou maar liefst 2 nieuwe joekels van drempels te plaatsen, en dat is dan ook rigoreus aangepakt....welkom thuis