What is new in Cotonou?

Ons appartementengebouw is inmiddels bijna geheel bevolkt door Libanesen, heel gezellig. De bovenbu-man heeft ook een auto, dus afhankelijk van wie er voor of achter staat geparkeerd en wie er vroeg of laat vertrekt bellen we even bij elkaar aan en openen gezamenlijk de grote poort om de auto’s uit te rijden. De bu-man van beneden kwam gisterenavond langs om namens hem en zijn landgenoten twee taartjes aan te bieden, nou, dat is altijd welkom hoor! (wellicht een of ander Islamitisch feest dat ik gemist heb?) De bu-man van tegenover ons is nog een beetje eenzaam, amper twee weken in Benin, en spreekt geen woord Frans, en Engels laat ook te wensen over J ‘Speak French? I don’t like now!’ Hij klopt zo nu en dan aan voor een praatje en probeert me te verleiden voor een bakkie thee, mmm tempting,  dan staat hij daar in zijn blote bast en informeert of ik weet waar hij een fitness-apparaat voor zijn buikspieren kan kopen...’lot of fat for stomach’, met bijpassende gebaren rond zijn dichtbehaarde bolle buikje...misschien morgen een kopje thee, ik was net zoo druk aan het werk...Ik kruip weer achter mijn computertje en breek nog even in op het internet van de Beninse onderbu-man. Dat werkt in de ochtenden vrij goed, ideaal, heb af en toe de neiging om te vragen of hij de router kan resetten als de lijn wegvalt, maar dat is misschien iets te opzichtig inbreken.

Genoeg thuis gezeten, het is weekend en ik ga wat nieuwe dingen ontdekken! Het zwembad moet verwisseld worden voor een gym met fietsapparaat, om zonder gevaar voor eigen leven ons goed te trainen voor de Tour for Life, die op rasse schreden naderbij komt. Zo breng ik heel wat uurtjes door bij de gym van Maersk Line (container-bedrijf) en produceerin no time enkele liters zweet,i k heb zonder grappen mijn sokken uitgewrongen...daar zal ik het bij laten J.

Na het lozen van, als ik het apparaat moet geloven, een luttele 3000 Kcal, ga ik op zoek naar goed voedsel...Sander en Rita komen die avond eten, en de voorkeur voor verse vis was uitgesproken, met een beschrijving van de route naar de vishaven. Dat lijkt me een leuk uitje voor de zaterdagmiddag, en ja, ik vind het geweldig! Bij aankomst tref ik een hoop droevige gebouwen met afbladderende verf, modderige wegen, en schreeuwende vrouwen (iets in de trant van ‘vis, hier!’). Maar achter die fasade gaat het zeewater schuil met een paar indrukwekkende schepen (veel roest, nog meer afbladderende verf en troep), en niet heel ver daar vandaan liggen legio houten beschilderde bootjes (van dichtbij zou ik waarschijnlijk ook veel afbladderende verf zien). Ik heb de auto nog niet verlaten of ik wordt door een vrouwtje vastgeklampt en meegetrokken naar haar visverkoop. Daar zijn nog meer visvrouwtjes, en in een grote bak met ijs een hele hoop vissen. Zoals me door experts uitgelegd is, check ik nauwkeurig de zwarte oogjes en rode kiewen...ik kies twee vissen die er voor mijn oog het verste uitzien. Weinig zin om hard te onderhandelen, dus mijn visvrouwtje kan snel overgaan tot het ‘schoonmaken’ van de vis. Kan ik nog terug? Uit een bak met bruin water wordt een botte schaar en borstel tevoorschijn getoverd. Met de borstel worden de vissen een voor een onder handen genomen, schubben vliegen alle kanten op en ik doe snel een stapje naar achteren. Met de schaar worden vinnen verwijderd en in enkele snelle bewegingen zijn de vissen zowel hun knalrode kiewen als ingewanden kwijt. Ik kijk voorzichtig om me heen om te zien of het afgrijzen niet te letterlijk van mijn gezicht afdruipt, maar de visvrouwtjes glimlachen hartelijk terug. Ik slik wat moeilijk terwijl mijn mishandelde visjes in een plastic tasje worden gepropt. Ik moet nog plechtig beloven de volgende keer weer terug te komen, en dan kan ik op huis aan. Eenmaal aan het aanrecht krab ik me nog eens achter mijn oren, en kijk recht in de zwarte oogjes van mijn twee vissen...wat moet ik hier nu mee? Nog een hoop te ontdekken in Cotonou...