Mali né Bifè

Eén grote liefde achtergelaten, maar dan wel om een andere geliefde op te zoeken…voor een kortstondig geluksmoment van welgeteld vijf dagen mocht ik mij op Malinese bodem begeven. Goede opportunities voor VNG International brachten mij terug naar mijn maar al te bekende landje, het land van de grote zangers, mijn idool Habib, het land van de rivier de Niger, tot de verbeelding sprekende plaatsen als Timboektoe en Djenné, drukke handelsplaatsen als Mopti en kneuterige plaatsen als Ségou, het land van de stof, de moddermoskeeën (en welja, de spellingscontrole herkend dit woord warempel ), de droge verzengende hitte, het land van de tau met gombo-saus (ieder voordeel moet z’n nadeel hebbe)…het land van Bamako…het land van de Djatiguiá, een lief Bambara woordje dat iets als gastvrijheid betekent, maar dan op z’n Malinees, en dat is warm…
Ja, ik voelde mij meteen welkom…mijn vriendje Sory wachtte mij geduldig op op het vliegveld…ooit zat ik dag in dag uit achter op zijn brommert op weg naar zielige ziekenhuisjes, we deelden lief en leed, ooit vlogen we elkaar wel eens in de figuurlijke haren, maar daar is niets meer van over…enkel rest de nostalgie en blijdschap om elkaar weer te zien, blijdschap om mooie verrassingen: één voor bij aankomst en één voor vertrek. Na het mooie nieuws van zoon nummer twee (ja, dat soort zaken gaan wel lekker rap hier in Afrika), moest ik dus geduldig wachten tot op de volgende ‘surprise’.

Enkele dagen tijd vullen zich voor je het door hebt en er werd weer een hoop afgekletst. Kletsen met de directrice van LID Management-Mali (ik werk in Cotonou op kantoor te LID),kletsen met de Vereniging van Gemeenten van Mali, en nog eens, en nog eens, kletsen met E&Y Senegal, kletsen met lokale organisaties, kletsen met een vertegenwoordiger van een Franse organisatie, kletsen in een stadje verderop met burgemeester en verwanten, kletsen met de plaatselijke SNV (Nederlandse organisatie), kletsen bij de Wereld Bank, en natuurlijk heel veel gezellig kletsen met mijn twee collega’s uit Den Haag, en niet te vergeten Astrid en Joris die ons tijdens onze overtocht zo geweldig ontvingen! (Helaas waren van beide gezinnen al voor vakantie vertrokken).

Tussendoor pikte ik een graantje van de goede oude gewoonten mee…toch liever in zo’n knalgroen rammelbusje, met de sjieke naam ‘Sotorama’, dan in een taxi. Ik slenterde door de straatjes en liet de mannen in lange jurken op weg naar de moskee aan mij voorbij gaan, of ze vlogen langs op brommertjes en de wapperende jurken achter hen aan . Ik drong kleine glaasje thee die eerst drie keer door de pot heen gehaald waren en babbelde er vrolijk op los in bambara.

En zo was ik in no time op mijn laatste avond aanbeland en wachtte mij die laatste verrassing. Door de donkere straatjes van mijn geliefde wijkje Daoudabougou loodste Sory mij naar een verlicht pand omgeven met een ‘galerij’ en om de buitenplaats een grote muur. Op die muur hing een groot bord:’Clinique Medicale Ouleyey’…Sory heeft de dappere, grote sprong gewaagt en een eigen kliniek geopend, genoemd naar zijn al tijden zieke moeder. Want ja, wie niet waagt, wie niet wint! Wow! En mocht die avond nu net de eerste baby geboren zijn…boven op het dak in een warm briesje keken we neer op in donkerte gehulde huizen en deelden we dat mooie moment, Initjé kosébé kosébé!