Nightlife Cotonou

De plannen om een concert van een Togolese band te bezoeken deden niet direct vermoeden dat we ons in het nachtleven zouden storten: aanvangstijd 20.00 uur. Goed ingeleefd in de Beninse gebruiken kwamen wij dan ook geheel tijdig ter plaatse, en wel rond een uurtje of elf. Rond het palais de congres was het een drukte van jewelste, maar goed gestructureerd begaf het publiek zich in gezapige stemming in een kringvormige rij naar de ingang. Daar wachtte de beveiliging ons op, en aangezien hun aanwezigheid nogal overbodig leek probeerden zij de boel nog wat op te zwepen en stonden agressief gebarend en schreeuwend aan wat mensen te trekken en duwen. Een maal binnen was het gezapigheid in het kwadraat…Beninse jeugd stond als een hoop zandzakken naar een podium te staren, waar bij gebrek aan de aangekondigde band twee presentatoren de boel aan elkaar probeerden te praten. Zelden heb ik zo vaak gehoord: ‘On est làaaaa? Cotonou vous etes làaaaa? Ce soir..làaaaaaa!’ en dat terwijl het het meest uitgesproken zinnetje is…blijkbaar waren ze al enkele uurtjes door hun teksten heen. Elektriciteit was eveneens in gebreke, dus we wachtten geduldig af. Telefoon provider Moov en een mierzoet alcoholisch drankje onder de naam Shark moesten de breezer-jeugd van Cotonou bezig houden. Geen probleem. Men vermaakte zich met spelletjes met de cijfercodes om je bel tegoed op te waarderen en zo nu en dan begaven een paar heldhaftige personage zich te podium om de boel wat op te warmen. Even leek mij dit nog een godsonmogelijke taak, maar ineens wist de camera op iemand in te zoomen die het gehele publiek uit de stand-by stand verloste! Door niets minder dan een aantal vrouwelijke vingertjes die rondtrekkende bewegingen rond haar eigen tepels maakte- wieeeehaaaaa, alsof de fles van de kurk werd getrokken, vuurwerk ontplofte en iedereen ging los! Ik stond er wat verbluft tussen te kijken. Dit gaf de zangeres op het podium genoeg moed om haar play-back kunsten geheel op te geven en haar billen tegen het geslacht van haar mannelijke danser te duwen- nog meer vuurwerk…
We hebben de boel nog even aanschouwd maar voelden toch enigszins een barrière tussen onszelf en de rest van het publiek blijven bestaan…het zal de leeftijd wel zijn…help, we worden oud! We besloten toch maar af te druipen en op huis aan te gaan, helaas onze Togolese band gemist..die uiteindelijk met slecht zes uur vertraging het nachtleven van Cotonou op gang hield, en wij in ieder geval een bijzondere avond gehad J.