Togo-time

Onder het genot van een bakkie pleur en de frisheid van een flinke regenbui, kom ik langzaam tot rust van een intense rally dwars door alle regionen van Togo land. In een luttele acht dagen net de 2000 km niet aangetikt. Onze team-leden: de twee Bohicono’s (Belgische bewoners uit het stadske Bohicon), Jonas en Greet, LaDa (Lars en Dagmar), en de fameuze Lola…of Lolita.

De reis begon uiteraard bij de roots, op het strand van Grand Popo, waar wij met Mr. Rasta-man het voetbal-verdriet wegspoelden met een cocktail. Oranje gadgets ver weggestopt en het nieuwsbericht van deze catastrofe bij de grens negerend, stoven wij vol gas door naar Noord Togo. Vanuit de reggae sferen kwamen we in een niet minder relaxte ambiance terecht in ‘huize Siel’ te Pligou. Deze stek, buiten een gehuchtje op steenworp van de Burkinabé grens, heeft een fabelachtige uitkijk over ‘the shire’, een vallei met poppetjes-achtig landschap. Vanaf de rotsen raak je bijna vanzelf in meditatieve staat terwijl je de ronde hutjes op cirkelvormige erven observeert, omgeven door met palmbomen afgescheiden akkers, en begeven door families met geiten, koeien en tot Lola’s grote plezier… kippen! Zij trof hier eveneens haar eerste jeugdliefde: Capitain, welke zij vol enthousiasme het hof maakte. Helaas was de liefde niet wederzijds en een eerste verdriet werd geleden…buitengesloten door deze stoere makker en zijn maat Admiral. Het verdriet was bijna ziekmakend te noemen en bij vertrek werd dan ook in twee beurten de koningsmaaltijd van de avond tevoren teruggeworpen…een eerste male ín de RAV-bak, en een twee male half erbuiten. Met dank aan Lars H. Als gedenkteken hebben we de resten tot de laatste dag aan het raam laten kleven, Lola’s liefdesverdriet is niet zonder slag of stoot voorbij gegaan!

Na de filosofieën van Mr. Rasta-Man en Siel tot ons genomen te hebben, was het tijd voor een ander gezichtspunt. En zo belandden wij in de Bierstube van een Duitse Sjamaan in de heuvels van Midden Togo. Met dertien handlangers is hij hier vijf jaar geleden neergestreken, om zich terug te trekken uit de kapitalistische wereld van de euro. Visioenen brachten hen op Togo…na op de wereldkaart te hebben gekeken waar dat land zich mocht bevinden, reisden zij af…om nooit meer weer te keren? Wellicht een goede vooruitblik? CFA in plaats van neuro en zeuro…Helaas troffen wij de hond in de pot…àmai… en waren we overgeleverd aan de filipetti…maar geluk was aan onze zijde, we hoefden niet om drie uur ’s ochtend aan te treden voor fruhstuck…we mochten maar liefst tot zes uur ausslafen!

Na al deze culturele ontdekkingen richten wij ons weer op de weg, en back to the nature…meerdere watervallen kwamen tot ons, en Lola onze heldin stortte zich jankend in het ‘vries’-water om  niet alleen achter te blijven. Na de sportieve capriolen hadden we de culinaire hoogstandjes van de horeca in Kpalime dan ook meer dan verdiend. En zo gingen we dan met tevreden- ietwat borrelende- buikjes de volgende dag weer op huis aan. Goed-daan!