En route

Vandaag vervolgen we onze weg van Oued Laou naar Chefchouan (spreek zo plat mogelijk uit Sjefsjauwen). Zowel Dagmar als de RAV-bak (onze knalrode toyota) voelen zich prima thuis op de Marokkaanse wegen. Als voorproefje op de reis worden we getrakteerd op een tochtje voornamelijk off-road rijden, aangezien deze weg in constructie is (over een paar jaar is deze kustlijn misschien wel bijna identiek aan de overkant, volgebouwd met hotels en golfbanen zoals rond het Spaanse Marbella. Laten we het in ieder geval hopen van niet, want het is hier nu net een paradijs). Lars is vanwege een snowboard ongevalletje helaas voor het eerste deel van onze reis veroordeeld tot de bijrijders-stoel, vanwaar je uiteraard prachtig uitzicht hebt en heer en meester bent over het kaart-lezen. Zo komen er onontdekte rijtalenten van Dagmar boven tafel. De drukte en regeltjes van de Europese strakke wegen hebben plaatsgemaakt voor een ongestructureerd wegennetwerk met op zijn minst ‘ andere regeltjes’ . En die bevallen goed: hand op de toeter en gassen, de toyota vreet de weg op (filmpjes van mooie inhaalmanoeuvres komen te zijner tijd nog op de site;).

Het landschap is werkelijk niet te beschrijven zo mooi, heuvels en ruige bergen, het Afrikaanse rood afgewisseld met groen (alsof iemand de bergen met viltstof heeft bekleed) en dat alles onder een stralende zon. Overal langs de weg lopen mannen of vrouwen met kinderen op weg naar de markt of op de terugweg naar huis. Soms waan je je bijna in Mexico met de hoeden en doeken die zij dragen, nog maar een paar uur verwijderd van het Europese vaste land. Er wordt hard gewerkt aan de weg, echt hard gewerkt…tot soms nadat de zon onder is gegaan. De reacties van de mensen zijn hartelijk en behulpzaam en met een mengelmoesje van Spaans en Frans kan je je aardig verstaanbaar maken. Onderweg passeren we de watervallen van Akchoun, waar we een wandeling door de bergen maken, daarna op weg naar de volgende bestemming, Chefchouan, de blauwe stad.