Pensionado’s en pluizen

Denk je misschien heel avontuurlijk op reis te gaan dan wordt je in le Maroc meteen uit je dromen gehaald door een dozijn gepensioneerde overwinteraars. Voor vertrek hebben we nauwelijks stil gestaan bij wie je nu in januari in Marokko tegen zou komen, hooguit hebben we gehoopt op medereizigers voor de tocht door Westelijke Sahara en Mauretanie. Onze hoop op het treffen van wat campingplaatsen wordt hier meteen vervult: overal onderweg barst het van de campings die waarschijnlijk door twee groepen reizigers uit de grond zijn komen poppen. Een grove indeling van de overwinteraars valt te maken in pensionado’s, pluizen en de rest. Ik denk overigens dat wij in de restcategorie vallen. Voornamelijk Fransozen en Espagnolen, een hand vol Duitsers, af en toen een Hollander bevolken het Marokkaanse land op de vlucht voor de Europese kou. Zolang je op de gebaande wegen blijft zie je zo nu en dan een wankelende camper (zoveel plastic, een sleurhut is er niets bij) over de weg schuifelen, vaak op weg naar het zonnige Agadir aan de kust.
De andere categorie bewoont omgebouwde bestelwagens waarbij je je afvraagt hoe ze uberhaupt zo ver gekomen zijn. Als de deur af en toe opengaat komt er een zompig en stoffig hoofd met standaard dreadlocks om de hoek gekeken. Zo ook onze Spaanse buren op de eerste camping. De eerste twee dagen waren alleen hun drie honden ‘ aanwezig’, die alle campinggasten onder de voet liepen. Na die radiostilte vanuit het roestige wagentje was er ineens actie in de tent. Er leek een soort paniek uitgebroken te zijn, deur open, dicht, open, dicht….er werd druk gediscussieerd over ziekenhuizen, verjaardagen en ik kreeg steeds meer de indruk dat het onderwerp van gesprek de honden waren. Of werd de drukte veroorzaakt door de net gearriveerde nieuwe bestelbus met dreadlocks? Ik vond vooral de ‘ rondleiding’ door hun stek geweldig om aan te horen (hier is de slaapkamer, de keuken, de woonkamer, de kamer van de honden, de douche….en dat allemaal in een bestelbusje), misschien onderschat ik deze groep nog wel.

Maar, naast al deze gekkigheid ook veel interessante lieden ontmoet. Veel tips ontvangen van een drietal dat al jaren vanuit Spanje overkomt: een Nederlands echtpaar met hun Engelse buurvrouw. En tot nu toe steeds weer onze Duitse vrienden in de blauwe omgebouwde (hele gave) bus op het pad gekomen: op de boot, in Chefchaouen, midden in de medina van Fes…waar we gezamenlijk verder zijn gekrioeld door de kleine straatjes en ’s avonds aan de gluhwein eindigden. Ook heel bijzonder was de Utrechter, Henkie (alias gekke Henkie), die we op een bergwandeling ontmoetten. Hij was op weg naar Spanje, vanwaar zijn vlucht twee dagen later naar Nederland zou vertrekken. Hij was die ochtend daarom maar op kompas in noordelijke richting vertrokken en had na een uurtje of wat besloten dat het volgen van een pad ook wel handig kon zijn. We hebben hem veel succes gewenst met zijn weg…