Ver weg?

Daar zit ik dan, alleen achter mijn laptop op de camping bij het strand van Agadir. Nu tussen 100% pensionado’s waar ik de gemiddelde leeftijd met 20 jaar naar beneden breng. Ik begin de pluizen bijna te missen. Ik heb onze tent nog net tussen het toiletblok en de wastafels weten te plaatsen. Het staat hier propvol verder alleen met campers. Gelukkig is er internet.
Ik zit hier omdat Dagmar voor een paar dagen naar Nederland is vanwege het overlijden van Oma Etty. Zaterdag pik ik haar weer op hier op het vliegveld van Agadir.
Wat me opvalt aan onze reis tot nu toe is de enorme bereikbaarheid die we hebben. Niet alleen door de locale simkaart die we hier hebben gekocht maar ook via internet. Op elke locatie waar we komen klap ik mijn laptop open en daar is dan bijna altijd we een verbinding. De vlucht van Dagmar naar Nederland was gelijk geboekt, foto’s op deze site zijn zo geüpload en ik kan de komende dagen wat bij werken (zittend met een koffie bij een strandtentje met wifi). Zeer luxe en heel erg handig maar tegelijkertijd heb ik hierdoor nog niet het gevoel dat ik echt ver weg ben. Volgende week vervolgen we onze reis door naar Westelijke Sahara en Mauritanië en hoop dan het ‘ ver weg’ gevoel te pakken te krijgen. Dus dan hopelijk even geen posts.


uitzicht over de camping vanaf wifi hotel (zwembad hoort niet bij camping)