L’ aventure met een zooitje engeltjes op onze schouders

In hoeverre de wegenkaarten corresponderen met de realiteit van de dag blijft altijd de vraag. Zo dachten we begrepen te hebben dat de weg naar Kita en Bamako vernieuwd zou zijn (in reisgidsen daterend uit 2004 werd deze weg voorspeld klaar te zijn in 2009, maar dat biedt geen garanties voor het jaar 2011). Na diverse vrachtwagenchauffeurs en politieagenten geconsulteerd te hebben was de keuze als volgt: een strakke ‘Malinese snelweg’ die wat extra kilometers maakte alvorens aan te komen in Bamako, of 320 km piste naar Kita (zusterstad van Voorschoten) waarna een snelweg volgde tot aan Bamako. Gemak of avontuur?
Dat was duidelijk, avontuur zou het worden die dag (of twee).
De eerste etappe was relatief ok, maar nam nogal wat tijd in beslag door de vele deviations, omleidingen vanwege wegwerkzaamheden. We raakten niet uit ge-oohh en aaahht door de mooie landschappen en kneuterige dorpjes. Net een groot levend openluchtmuseum. Zoals voorspeld waren de 20 km voor Bafoulabe zwaar: een grote zandbak, of beter gezegd, een bak voor talkpoeder waar we doorheen moesten. De illusie om de auto enigszins schoon te houden was snel gevaren. Het poeder zat overal: de auto was niet langer rood te noemen en had een mooie schutkleur gekregen, maar ook de spullen in de auto hadden een bijzondere behandeling ondergaan.
De euforie was dan ook groot toen we op een frisse, brede, blauwe rivier aanreden, omzoomd met enorme felgroene bomen. De pont om over te steken legde al aan bij de oever om ons te verwelkomen.
Zodra we los waren van de kant begon uiteraard het onderhandelen, en werden torenhoge prijzen gevraagd voor het ritje van zo een 5 minuten…tja, het was immers zondag…dat kost je knaken. Na wat gebabbel maakten we ons los van de gewiekste handelaren en verwachtten we eindelijk weer vaste grond onder voeten te hebben. Binnen 500m raakten we gruwelijk verdwaald in de duizenden zandpaadjes die zand en bomen doorkruisten. We hadden beiden al een momentje uitrazen achter het stuur doorgemaakt ☺.
Een van de oudere dorpsbewoners was zo lief ons naar de treinrails en piste terug te leiden, ondanks dat hij nog vermoeid was van een lange nacht jagen. Een gammele goederentrein nakijkend konden we de weg hervatten.

Er wachtte ons maar liefst nog 150 km…uitrekenen hoe laat je aankomt op de eindbestemming is volkomen zinloos. Je beseft je na enige tijd dat de gemiddelde snelheid naar 30 per uur daalt, en dat is niet bepaald motiverend. De uitzichten en pauze-momenten maken alles goed: een gefrituurde omelette van een ‘wegrestaurant’, een rondje over een plaatselijke markt (met een gevolg van 50 kinderen). De laatste tussenstop bij de gendarmerie voerde de hitte aan het einde van de dag weer goed op. De sleutel in het contact gaf geen enkele reactie…de RAVbak leek een stille dood gestorven…
Drie vriendelijke Malineesjes werpen een gezamenlijke blik onder motorkap…draaien een enkel schroefje…et voila…de reis continueert.

Toen de zon langzaam steeds verder begon te zakken daalde bij ons ook langzaam het besef dat Kita een stap te ver was voor die dag. Wat was plan B ook alweer? Dan maar aankloppen in een van de pitoresque dorpjes. Johnfakourou kwam als eerste op onze weg en was de gelukkige. De chef de village gaf meteen zijn permissie om de tent op te zetten, en naast de broodoven werd een ideale campeer-plek gecreeerd. Onder toezicht van een publiek van 40 kinderen en 15 volwassenen zetten wij ons kamp op. Na een verfrissende douche bij de buren (een emmer water doet echt wonderen) toverden we een bescheiden maaltijd op tafel. De avond werd afgesloten met een les Frans voor Lars: vol trots werd het woordenboek met plaatjes getoond, het waardevolste bezit van Moussa.

De volgende ochtend na een straffe bak koffie vervolgden we onze weg, en nog geen uurtje later reden we de ‘ bewoonde’ wereld van Kita binnen.