Zoek de weg tussen de gaten en geiten

Na een ochtend work-out op de fiets langs de Senegal rivier wachtte een leuke verrassing op ons op het terras van onze chambre d’ hote: een piekfijn verzorgd ontbijt stond al klaar (hoe on-Afrikaans). Zo begaven wij ons dan ook goed opgeladen ‘en route’ . Podor-Ourosogui/ Matam/ Bakel stond op het programma, je moet flexibel blijven.
Enkele uren zigzaggen door het Afrikaanse land, onder het genot van een goedwerkende ARKO (de airco komt later inshallah dus we doen het nu met alle-ramen-kunnen-openen) blijkt te kunnen leiden tot het ontstaan van enkele nieuwe spelen.
De eerste draagt bij aan ons doel: het reizen van A naar B (in dit geval Nederland naar Benin) en betreft namelijk het ontdekken van de asfaltweg tussen de gaten en geiten. De kraters namen nog al eens de overhand en je krijgt in ieder geval veel respect voor je auto (hoe vaak hebben we ons ge-excuseert tegen over de RAV-bak als er weer een diepe kuil niet te ontwijken bleek: ‘ sorri!’). Als de afgesnoepte kaas een steeds verder terugtrekkende beweging maakt naar de middenstreep is het bijna hilarisch (moet je huilen of lachen?). Vroeger zongen we met kinderen-voor-kinderen: ‘met een been op de stoep en een been in de goot’ …zo denderde onze auto ook half op asfalt-half op de piste voort. Het tweede aspect van het spel zijn de weggebruikers. Dit lijkt een eitje, er zijn namelijk weinig andere voertuigen, maar dat is het verraderlijke! Je hebt maar weinig kilometers nodig om een nieuw fenomeen gewaar te worden, een complicerende factor, die echter ook tot het ontstaan van het tweede spel heeft geleid.
Het fenomeen betreft de suici-geit, en komt ook in vele andere vormen voor op de Senegale ‘snelweg’: suici-ezels, suici-koeien, en vele anderen uit het dierenrijk, tot aan de suici-Senegalees. Wellicht is enige uitleg niet overbodig. Als je hier toevallig een keer rond zal rijden zal je snel begrijpen wat we bedoelen: een wezentje scharrelt op of rond de weg, kijkt wat vertraagt om naar een naderende knalrode auto (nee, echt niet over het hoofd te zien), de hersencellen schakelen klik-klik (‘ mmm, wat zal ik ‘ns doen, links? rechts?, ja, recht voor dat rode object langs’ ), een vluchtige beweging volgt, soms de berm in, maar net zo goed recht op ons af. En ja, als je langs een dorp rijdt dan bewegen de bewoners zich precies zoals de geiten op de weg doen.
Zo ontstond dan ook het punten-systeem (het tweede spel). En Dagmar heeft gescoord vandaag! De stand is momenteel 60-10.
Op basis van hoe moeilijk een suici-wezen te raken is (groot versus klein, of je reactie is te stoppen (een klein geitje, of een paard grote geneigdheid, bij een rat duidelijk minder) zijn wij overeengekomen met de volgende punten verdeling:

Rat: 10
Kleine vogel: 25
Grote vogel: 15
Geitje: 50
Ezel/koe/paard: 300

Ik zal maar liever niet zeggen hoe ik mijn punten gepakt heb, de impact was in ieder geval groot (‘onee, help, ik heb een….geraakt onee onee onee’), de reactie van Lars niet erg verzachtend (‘mmm, ik denk niet dat ie helemaaal dood is, het was wel een kleintje he’). Bij aankomst toch even een sopje over de bull-bar gehaald…