Een snufje hier, een snufje daar

In het ochtendgloren in Natitengou stapten wij wederom vol goede moed op onze bikes. Maar als iemand goed gekeken had, had hij of zij toch met een spoortje vrees ontwaard…opgedaan door onze sneue terugkeer uit Sindou per taxi brousse. Koppig als we zijn, en aangemoedigd door de vele bergen in deze omgeving, weer een rondje van ruim 150 km uitgezocht.
Maar, dit keer waren we echt goed voorbereid! Niet door onze travel-EHBO-kit en klamboe die naar de eerste plaats op de paklijst zijn gestegen…nee, veel belangrijker nog: onze eerste kennismaking met de Afrikaanse geneesKunst!

Na 48 km hobbelen over piste, wat echt genieten is vanwege het prachtige uitzicht. ‘Aan onze linkerkant zien we de Atacora, een indrukwekkende bergketen in Noord-Benin, aan onze rechterzijde zien we een aantal Tata’s, de Beninse vorm van een Marokkaanse riad. Het zijn net kleine kasteeltjes met overal torentjes of uitbouw voor de opslag van eten, en owee als de man danwel vrouw zich in het domein van de ander begeeft! Hij bewaard het graan, en zij de gedroogde groente en andere condimenten.
Anderzijds is het af en toe ook echt gruwelijk…leef je maar in hoe het voelt om over een geribbelde piste (alias een wasbordje) heen te stuiteren op je fiets (dung-dung-dung…tatatatata) terwijl je ingehaald wordt door een auto die nog even extra gas geeft zodat de stofwolk waar je in beland nog alles-omvattender is.
Gelukkig is Boukoumbe niet de meest populaire plaats in Benin, deze uithoek op luttele kilometers van de grens van Togo wordt dan ook niet heel druk bezocht. Laat staan door withoofden op een fiets…het verrassingseffect is dan ook steeds weer groot. Soms worden we enkel nagestaard door openhangende monden, kinderen vergeten acuut ons aan te moedigen (‘bonbon, bonbon, cadeau, cadeau’), en dan weer hartelijk gelach, een opgestoken duim, of jongemannen die zich aangesproken voelen om de competitie met ons aan te gaan. Dit keer leverde dat een leuk pelotonnnetje op, andere keren voelde ik me wel schuldig als kleine jongetjes hun fietsketting aan gort rijden in een poging mij in te halen ☹.

Het “ontvangstcomite” stond al klaar in Boukoumbe, zusterstad van de gemeente Oude IJsselstreek…er bleek al 2 maanden een staking gaande bij alle gemeenten in Benin. Aldus, men werkt alleen maandag en vrijdag, en op de dag dat het salaris uitbetaald wordt. Op de lege stoep van het gemeente-huis verscheen wel snel de tweede wethouder, die ons de weg wees naar het huis van de burgemeester. Monsieur Kouagou wist precies waar deze reizigers behoefte aan hadden: een glaasje water, een gezellig gesprek, verwijzing naar een idyllische Tata voor verblijf, een bezoek aan de feticheur en ’s avonds een diner met maanlicht en een glaasje wijn en een goed gesprek. En ook al kan Kouagou dit niet lezen, toch veel dank voor dit onthaal!

Bezoek aan de feticheur, en medicijnman, was echt niet te geloven…wat een mooi gerimpeld mannetje in een mooie Tata, met een hele hoop oude zooi bij elkaar.
Hier bakjes en daar doosjes met poedertjes en pilletjes, omringt door ingedroogde onderdelen van dieren, jaag-gerei, kralenkettingen, maar ook lege drank-flessen…
Zeer doordacht was ook de verdedigingsstrategie van de Tata, inclusief met schietgaten, een gat ‘om de kazen te smelten’ en een tunnel om van de nok van het dak direct naar begane grond te dalen.

Kortom, mocht ons iets overkomen, dan is er geen nood aan de man…de feticheur brengt ons zo weer op de been.

Om het succes van onze verdere fietstocht (110 km piste en asfalt, inclusief bergen van 8%) nog meer te garanderen werden er nog wat spaken vervangen en aangedraaid, de fietsjes kregen een wasbeurtje, en wij werden goed bij-gevoed met Peulse kaas. Met onze tong op het stuur wisten we de laatste bergen te bedwingen en nestelden we ons weer op het terras van hotel Bellevue, die zijn naam eer aan doet. Met een vers ananas-sapje begaven we ons op de snelweg die internet heet, even doorschakelen naar een andere versnelling.