Ben in Benin

Hehe eindelijk, de website doet zijn naam eer aan…vol trots kunnen wij u mede delen: ‘op 7 maart 2011 hebben wij voet op Beninse bodem gezet, exact 2 maanden na dato dat wij voet aan Afrikaanse bodem zetten.’ Laat het feest maar beginnen, wij hebben er zin an!

De eerste dagen waren meteen vol mooie verrassingen. De eerste grensovergang waar wij zonder ook maar een Franc CFA te spenderen langs kwamen. De gendarmerie probeerde nog een slaatje van 5000 uit ons te slaan, maar door de wol geverfd trapten wij daar inmiddels niet meer in. Lekker opgewarmd kwamen we aan bij ons eerste adresje, Tanongou, waar we een bungalowtje op kruip afstand van een waterval troffen. Wat de rest van de middag volgde mag duidelijk zijn, een goede cooling down in het idyllische jungle meertje onder de kletterende waterstraal.
We wisten ons nog net los te maken uit het verkoelende water om voorbereidingen te treffen voor onze ‘ranger’ ervaring die op program stond voor de volgende dag. In het dorp op touw genomen door een vriendelijke Beninse gozer die ons de vrouw van de bakker, en de peulh die nog wat eieren had liggen, wees. De fietsen en een deel van de bagage gelost, zodat we lichtgewicht ‘en route’ konden gaan.

Onze eerste ochtend in Benin was een vroegertje, om 5 uur een bakkie koffie achterover geslagen en langs de bakker gereden voor de verse broodjes voor onderweg. Iets na zessen reden wij Parc Pendjari binnen. Ondanks dat wij ons nog in de bufferzone bevonden waren we geheel opgetogen en als echte ‘rangers’ zaten we gespitst en al spiedend achter het stuur of door de open ramen te turen. Elke olifanten voetafdruk of mogelijke leeuwen-keutel voerde de spanning verder op. Wat is er nu mooier dan in je eigen autootje door het Afrikaanse land en de wilde dieren door te tuffen? Dat wat schroefjes van de accu non-stop lostrillen, waardoor je bijna elke keer om de motor te starten de motorkap moet openen en wat schroefjes moet aandrukken, mag de pret niet drukken, dat heeft wel wat…(tenzij dat nu net gebeurt als er een olifant voor je staat…anyway, we leven nog ☺).
De score was lang niet slecht: een buffeltroep, twee groepen olifanten, vele bavianen (lekker kontje), een hoop grote en kleine hertjes (antilopes en veel andere namen waar ik niets van weet), rare vogels (echt raar), krokodillen, nijlpaarden, en altijd leuk: de zwijnen, alias pumbaa (ik kan er niets aan doen dat ik altijd even aan Hans Teeuwen: ‘ik ben een zwijn’ , moet denken).
Het blijft vermakelijk zo’n park…’kijk deze foto: de streep is een krokodil en dat bolletje is een nijlpaard’. Of onze nieuwe gewoonte zodra we ergens apen spotten: het raam open draaien (als de arko nog niet aan staat) en dan roepen we in koor:’ aapies, apies, aapi aapi aapies!!!!’ Of we imiteren Amerikanen die we onderweg zijn tegen gekomen: ‘ Ow wonderful this game parc, I have never seen an elephant at 300 meters, so assume, it is so far away!’

Tegen de tijd dat je al 10 keer verbeeldde dat het achterwerk van een hertje de manen van een leeuw zijn, is het tijd om het park achter je te laten en de verkoeling van de waterval op te zoeken. Dus zo geschiedde, de leeuwen hebben we bewaard voor een volgend bezoek met wie ons dan ook wil vergezellen naar Pendjari, en niet te vergeten een wijntje en zoutjes al badderend in de waterval!