Goodbye Burkina

Een fantastisch vertrek uit Ouaga, naar ranch de Nazinga, werd gevolgd door een nogal hektisch en onaangenaam vertrek uit Burkina…

Na een korte skype meeting met onze fietsvrienden ‘de Liferiders’, lieten wij het nog drukke en volle Ouaga en FESPACO achter ons. Na een mooie weg en goede piste kwamen we aan in Nazinga, waar we voor die dag net naast de pot piesten. De olifanten waren een half uurtje voor onze aankomst vertrokken. De volgende ochtend maakten zij dit meer dan goed. Wij hadden net ons ontbijt achter de kiezen en waren bezig een bakkie koffie te zetten, toen 4 olifanten uit de struikjes opdoemden en op 20 meter de weg overstaken. Ze leken op weg naar het observatorio (de uitkijkpost), maar kozen toch voor de verkoeling van het meertje. Zo zaten we de hele ochtend (verlekkerd) toe te kijken hoe 18 olifanten samen zaten te spelen in het water. Soms vertrokken ze geheel onder water, om dan weer op te rijzen, elkaar te duwen met de slurven, achter elkaar aan te lopen, de kleintjes te pesten…extra mooi dat je gewoon je gangetje hier kan gaan en die beestjes vanzelf op je pad komen…terwijl wij de auto klaar maakten voor vertrek kwamen twee nog even op 5 meter afstand staan, alsof ze al herkauwend ons gedag zeiden.
Op nog geen twee uur daar vandaan hebben we een nachtje verbleven in Tiebele, een prachtig dorpje in de streek van de Gourounsi…deze mensen maken mooie kunstwerkjes van hun eigen huizen door ze te beschilderen met allerlei mooie motiefjes. We voelden ons nogal opgejaagd door de vele gidsen die ons belaagden dus hebben de rondleidingen aan onze neus voorbij laten gaan, en in plaats daarvan de dorpjes de volgende ochtend in alle vroegte al fietsend in ogenschouw genomen.

En toen begon het naderende Benin echt te kriebelen…de rest van de dag in de bloedhete auto doorgebracht…wat een hitte…niet te geloven, maar arbeid loont: aan het einde van de dag op een steenworp van ons nieuwe thuisland!
De laatste nacht werd helaas vreet verstoord door bezoek van een beest in onze klamboe. Rond 4.30 uur werd ik plotseling al gillende van de pijn wakker, zo snel mogelijk zoekend naar een lichtje. In het zwakke schijnsel kon ik een schorpioen onderscheiden: ‘help!!!!!’ Ja, ik kan niet beweren dat ik heel koeltjes heb gereageerd….nog een poging gedaan om buren uit hun slaap te halen, maar niemand die zich bekommerde om een jammerende blanche. Dus scheurden we zo snel mogelijk naar het dichtstbijzijnde ziekenhuisje, waar de meest ongeinteresseerde verpleegster uit haar slaap werd gehaald. Al gapende begon ze mijn naam en leeftijd te noteren…wel was ik erg dankbaar voor een prikje dat de pijn tijdelijk wegnam. Lars mocht dat later nog eens herhalen en heeft mijn duim goed volgespoten….het zag er niet meer uit daarna, zo een opgezwollen rood uitgeslagen stompje, maar lekker was het wel…pfff. Onderweg naar de grens werden we steeds weer gerustgesteld: pijnlijk, maar niet gevaarlijk, oeioeioei, aaahhh, en al dat soort kreten bijgevoegd…
Ik, als echt papa-kindje, was natuurlijk pas echt gerustgesteld nadat dokter Ad was geraadpleegd, en die kon vaststellen dat het wel goed kwam…