Inburgeren

Sinds 16 maart zijn wij woonachtig in Cotonou. We hebben weliswaar nog geen eigen stekkie, maar we zijn hard op weg hier al in te burgeren!
Tja, wat is dat dan precies? Het digitale woordenboek definieert inburgering als ‘de wijze waarop mensen zich aanpassen aan een nieuwe woonomgeving, vooral van buitenlanders die in een ander land komen wonen. Of, opgenomen worden in een gemeenschap…’

Aanpassen…
We zijn inderdaad driftig op zoek hoe we ons kunnen aanpassen aan de hektische omgeving van Cotonou. Stoer rondtoerend met onze knalgele nummerplaat waar we nog even kort van zullen genieten, ontdekken we allerlei uithoeken van de stad. De haven, het strand, het vliegveld zowat midden in de stad, het uitgaanscentrum van Haie Vive, de drukke markt, de lagune, en Apakpa…het wijkje waar ik vanaf 4 april werk in het kantoor van LID Management, en waar we een onderkomen zoeken. We weten al een beetje waar we terecht kunnen voor een boodschapje, aanschaf van huisraad (zo ongeveer op iedere stoep), en belangrijker: de sportfaciliteiten!
Een teleurstelling die we wellicht moeten accepteren is dat de toegangswegen van Cotonou niet bepaald fiets-waardig zijn…de belangrijkste weg van het land die naar het Noorden leidt is gek genoeg in miserabele staat…en dat moet alle aanvoer voor Mali, Burkina en Niger dragen…? De weg naar Porto Novo komt al dicht in de buurt van Nigeria, wat nog eens wat gespuis op de weg kan brengen. De weg naar Togo is ook een en al kuilen en drukte…gelukkig loopt parallel daaraan de route des pecheurs, de strandweg, evenwel niet te doen op de fiets (ga maar ns op het strand rijden, dat zou wel meteen een stevige training zijn), maar wel een prachtige route om langs zee naar het Westen te rijden. Via die weg rijden we morgen door, met de fietsen wederom achterop, naar Possotome. Dit schijnt een geweldig mooi en rustig stadje te zijn aan het Lac Aheme. Zullen we hier onze fietskilometers gaan maken in de weekenden? Verder zullen we het moeten gaan doen met de vele zwembaden (ook geen opgave hoor ☺) en sportscholen, of Lars speelt gewoon een potje tennis met de ambassadeur…zondag nog 1-1, maar hij kan zijn borst nat maken;).

Ondertussen hebben we ook een heel aantal appartementjes bezichtigd, waarvan er een voor ons met kop en schouders bovenuit stak. Het is gloednieuw, en kan met nog 10 dagen werken opgeleverd worden. Uiteraard heeft de eigenaar hier de pieken niet meer voor, dus worden wij geacht 10 maanden vooruit te betalen…de doodgewone gang van zaken in Cotonou…Gelukkig bemiddelt Claude, mijn Beninse collega, alles en hoeven wij enkel te zeggen wat ons het meest bevalt, en vervolgens worden we uiteraard geacht onze bankrekeningen te plunderen…

Het invoeren van de auto wordt de volgende financiele nekslag, maar goed dat we zo netjes hebben gespaard de afgelopen jaartjes ☺. Langdurig rondrijden met een buitenlandse nummerplaat voorziet de plaatselijke gendarmerie van een te makkelijke prooi voor afpersen. Na een avondje uitgaan passeer je hier met gemak vier a vijf politie posten voor je thuis bent.

Opgenomen worden in de gemeenschap
Tja, over welke gemeenschap heb je het dan? De Beninse? De Cotonouse? De Expat gemeenschap? Of gewoon de Nederlandse? Op de lange duur zetten wij denk ik in op allevier! Voorlopig worden we zonder enige aandrang meegezogen in de vertrouwde Hollandse community, waar enkele buitenlanders zich durven te wagen. Hoewel Cotonou bijna een miljoen inwoners telt, hoef je hier maar de supermarkt of een restaurantje in Haie Vive in te lopen en je struikelt over je eigen landgenoten, dan wel andere ‘withoofdige vrienden’. Gemak dient de mens, of benauwend? We zullen het gaan ervaren…
Zo vulden de eerste avonden zich vanzelf met allerlei gezelligheden: eten in het restaurant van de plaatselijke gekke Italiaan ‘Michel’ (in zijn dronken bui raakte hij niet uitgepraat over dit schattige Hollandse stelletje, maar hij had best door dat Lars van de mafia is hoor!), de circuskunsten van een project met wezen aanschouwen in het Frans Cultureel Centrum, een slam-uitvoering in de populaire bar Coco (een soort dichtkunst waarbij ook wat muziek gemaakt wordt), een tuinfeestje bij onze Nederlandse vriendin Nora waar we direct ondergedompeld raakten tussen alle Nederlanders….
Dat laatste avondje in de rij werd een mooi latertje: de auto van Nora haar Libanese baas, een veel te dikke Chevrolet, bleek niet eens Cotonou-proof. Hij groef zich volledig in in de zandhoop voor haar deur. Geen auto bleek opgewassen tegen dit enorme logge beest, het bood wat vermakelijk kinderspel met onze sleepkabel, goed voor de mannelijke hormonen, maar onze RAV stuiterde net zo hard terug als dat ze vooruit reed, en Nora haar vriend reed zijn auto bijna total loss…Moest die sjieke Libanees zich in dat rode Ravbakje naar de disco laten vervoeren…afgang? Of potentiele nieuwe klant voor Lars;)

Zo hadden we dan ook een rustige zondag verdiend! Zaterdag netjes geshopt en de boodschappen gedaan, zondag een stranddagje…dat worden de weekenden hier voortaan? Niks geen terras op Ledig Erf te Utrecht, meeten bij de paillote van Michiel en Sander…op 10 km van downtown Cotonou waar de golven zo prachtig breken! Uren kan je je vermaken in de woeste golven, wel een beetje lef hebben om er doorheen te duiken. En ondertussen liggen vlees en groente te roosteren op de BBQ. In de branding speel je een spelletje met Donna en Angelino, de Frans-Beninse kinderen van de collega van Michiel. Aan het einde van zo een weekend is de energie dan wel op…uitgeput en al huilend moesten Donna en Angelino in de auto gehesen worden…Donna had het krabje waar ze zich uren mee vermaakt hadden in haar cola flesje gedaan, de dop erop gedraaid, toen ineens een grote golf haar overviel en het flesje met krab mee nam…zou hij hier nog langs de kust dwalen terwijl wij onze inburgering voortzetten…?