Looking Forward

Zoals we in Dassa de avond voor aankomst in Cotonou terug blikten op onze reis, zo begeven we ons nu naar de idylle van het meer Ahémé en de bron van het Benins Mineraalwater, Possotome, om samen een blik op de horizon voor ons uit te werpen. Na een week druk Cotonou stoom afblazen op de overdekte steiger van Ecobenin, tevens onze overnachtingsplek...want wat is er nu beter dan slapen onder een verkoelend briesje en boven kabbelend water?

Deze rust, reinheid en regelmaat is onze uitrusting voor een miniatuur trainingskampje. De chef Ecobenin himself begeleidt ons de eerste dag 97 km lang op de scootert, het landschap glooit voor onze voorwielen uit en wij besluiten: dit wordt onze favoriete trainings-lokatie voor de Tour for Life! Prikkelende bergjes, grotendeels glad asfalt en de nodige aanmoedigingen (‘yovo yovo’ (witte witte!) vrij vertaald als ‘lekker lekker!’, ‘cadeau cadeau’ is gewoon ‘ga door, ga door!’). 
De inspanning wordt beloond met ontspanning: een nieuwe sport, vissen! Hopelijk geldt hier ook ‘oefening baart kunst’, want met de schamele opbrengst van drie garnalen en één sardien vullen onze hongerige maagjes zich niet.

‘s Avonds bij een ‘goed’ glas wijn (of was het azijn?) overzien we onze nabije toekomst...eerst maar bankroet vrezen we. Als de enige bank met mastercard die Cotonou rijk is uberhaupt meewerkt om de euri’s van ons stapeltje bankpasjes in Franc CFA uit te spugen, dan kunnen we volgende week alles er doorheen jassen: 8 maanden huur, bemiddeling, voorschot gas en electra, invoer kosten auto, verzekering, inboedel aanschaffen, vliegtickets naar Bamako en Nederland, cursus Frans, lidmaatschap voor de sportclub danwel zwembaden…
tja, eigenlijk hoeven we helemaal niet meer na te denken over wat we de komende tijd gaan doen…ik geloof dat het uit het bovenstaande lijstje wel af te leiden valt, en meer kunnen we toch niet meer betalen . Dat wordt dus genieten van ons eerste gezamenlijk stulpje, rondtoeren in de Ravbak, sporten en veel werk aan de winkel…en dat mag ook wel weer eens na drie maanden ‘retraite’.
En ach ja, voor niks gaat ook nog altijd de zon op, en dat klopt, hier in Afrika hebben we niets te klagen. We kunnen dan ook snel tot de slotsom komen: voorlopig zijn wij dik tevree. We genieten van Posso, en als dat niet genoeg is dan biedt de heen en terugtocht voor aanvullend vermaak en ontspanning: scheuren met de 4x4 over de strandweg, en ergens halverwege neerstrijken onder een kokospalm. Dromerig bedenk ik dat ik in tijden nog niet zooo ontspannen ben geweest, en zo stresvol was de reis nu ook weer niet …het voelt geloof ik wel goed hier, en zoals de Beniners zeggen: ‘ahh maintenant vous etes deja Beninois’!