Ini Baara Dji

(Bambara voor: het werk is klaar, goed werk gedaan).

Tja, het is over en uit met de pret...van Globetrotter zijn wij weer ‘gewone’ hardwerkende burgers. Met stijl hebben we gisteren een einde gebreid aan onze meer dan drie maanden durende vakantie. In goed gezelschap begaven we ons in een bootje (helaas niet zelf aangedreven;)) vanuit kustplaatsje Ouidah door de mangrove naar een mooi tropisch eilandje, alias zandbank. Op de zonovergoten zandbank konden we dankzij onze bootsman een zooitje parasollen planten, anders hadden we de middag niet doorstaan (ja, het is hier zoooo zwaaaar). Terwijl het tij begon op te komen en het water ons nader aan de lippen kwam te staan genoten we van heerlijke broodjes gezond, salade en champoepel...ja, waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? De rest van de middag werd gevolgd door poedelen en pootjebaden in het water, schelpjes verzamelen om straks ons huisje mee op te vrolijken, en de enorme golven van zee nastaren...indrukwekkend wat een krachtsvertoon!
Op de terugweg nog even wat kleine zeurende kindjes getreiterd....wij staan iedere keer weer versteld op welke manier we verordonneerd worden om ‘ cadeau cadeau’...het is gewoon geen vraag meer maar een harde eis. We (Lars, Michiel en ik) vragen ons dan echt wat ze verwachten: dat we spontaan op de rem springen en de auto uit komen als een soort Sinterklaas en zwarte Piet? Als we langsfietsen denken ze dan echt dat we op bevel ‘donne-moi le velo’ af gaan stappen, de fiets overhandigen en te voet verder gaan? Michiel had daar een mooie oplossing voor. Terwijl we de route de peche overcruisden en overal en nergens de roep om cadeautjes opsteeg, hing hij uit het raam en reageerde: ‘vien, vien,vite, wawa wa, cadeau’ (oftewel: kom kom, snel, cadeaus!). En zo wisten we ons weer goed te vermaken en uit de voeten te maken .
En deze dag moest het dan gebeuren! De kroon op ons werk van de afgelopen week.
Na enkele luttele honderden kilometers door Cotonou afgelegd te hebben, van de ene naar de andere shop, na grondige analyses waar we het beste wat konden aanschaffen, liefst een beetje binnen ons budget (wat een hele opgave bleek ), na eindelijk de keuzes gemaakt te hebben en onze aanwinsten (koelkast de top, matras, gasstel, een bank, bed en fauteuils volgen vrijdag, tot emmertjes en dweilen), na oeverloos gezeur en gesmeek bij de werklieden (please leg die waterpomp nou eens aan, alsjeblieft mogen er ook planken in de kast, ik sta er op dat er horren tegen de muggen in de ramen komen, hee, die lamp die doet het, ojee, dit stopcontact valt alweer uit elkaar.....)....zo stonden we vanochtend, twee dagen na planning, vol goede hoop op de stoep met al onze bagage...geen water, dus geen schoonmaak (al klopten de eerste huishoudsters al aan de deur met hun diensten), en ja, een leefbaar appartement?
Niet veel later klopte onze eerste logee ook al aan...Baptiste (een Fransman ontmoet in Djenné, Mali, en op reis voor anderhalf jaar: Baptiste autour du monde) was weliswaar gewaarschuwd voor camping praktijken, maar dit werd wel het échte werk. Einde van de dag was de conclusie: geen waterpomp, geen planken in de kasten, geen schoon appartement, wel veel gebrekkigheden en ‘coupure d’electricité’. Noodgedwongen ons naar het Indiase restaurant begeven, dat noem ik van een nood een deugd maken .
Conclusie: het ene werk is nog niet klaar en het volgende is reeds begonnen. Vandaag in Nederland is morgen in Spanje, en is ‘een keer’ in Afrika: rien n’est jamais sur! (met dank aan Frans Olthof ;). Maar de kop is eraf: ‘on est la’.