De gulden middenweg

Hoe voorkom je idealisme of cynisme, en blijf je op de middenstreep rijden, een keurige positieve realist? Genieten van de geneugten die Benin biedt en relativeren en blijven lachen om dat alles wat niet genieten is. ‘Sssst, luistert er niemand mee? even tussen ons..ik vind dat nog best wel ‘ns lastig…’Mijn droombeelden van lieve, goedaardige, ietwat klunzige of trage Afrikanen in een paradijs van lang geleden, waar ieder elkander onophoudelijk uithoort over hoe het met elkanders familie gaat (ook wel Mali genoemd), tja, het is wel eens wat provisorisch en een simpel leven te noemen, maar…het is ook echt het léven! Waar is dat toch gebleven? Is dat droombeeld opgegaan in de rook en uitlaatgassen van Cotonou? Zijn de eeuwige glimlachen weggespoeld in de open riolen en meegesleurd in de branding van de zee? En wat bleef er over…

een stad vol rondrazende zem’s (zemidjan’s, motortaxi’s), hun chauffeurs weinig zen, vol Afrikanen die ieder voor zich door de stad voortbewegen, zoekende naar de weg van de minste weerstand…kortom als ik niet uitkijk wordt ik bedolven onder een berg van vooroordelen en roep ik de halve dag ‘zie je wel’…

weer een politieagent die wil profiteren van zijn nachtpost, werklui die na een eerste aanbetaling het bijltje erbij neergooien, weer iemand die liever 1000 FCFA slapend vangt dan te werken voor 10.000, liever de hand ophoudt, weer drie keer meer betalen en daar drie keer niets voor krijgen…de voorbeelden zijn soms te choquerend..
…De Indische onderaannemer die een deel van de haven zou bouwen ging er liever met 10% aanbetaling vandoor dan ook daadwerkelijk een parkeerplaats aan te leggen voor vrachtwagens in de haven. waar nu helaas geen geld meer voor is, en Cotonou nog steeds dagelijks verstopt staat door vrachtwagens die ‘n’importe ou’ parkeren…

…De Beninse overheid die nog geen drie handtekening goed op een betalingsformulier kan invullen, of de minister eet het geld liever zelf op (?), waardoor al bijna twee jaar wordt gewacht met een project ter bescherming van de kust, en jaarlijks 10 tot 15 meter kust de zee in verdwijnt, inclusief huizen en al wat meer…

…Liever op een donor wachten die een zak geld brengt dan zelf je best moeten doen om belasting te heffen of zelf inkomsten te genereren?...

…De achterdocht en het wantrouwen tussen mensen, elkaar het licht niet in de ogen kunnen gunnen, ziet men nog liever een andere falen dan samen succes te hebben?...
…Is dit TIA? This is Africa?

Of is dit slechts hoe ik het zie? Heb ik vandaag toevallig een te donkere zonnebril opgezet? Of is het leven overal zo, maar zijn mensen in meerdere en mindere mate hypocriet? Of is het lang zo slecht niet en hechten wij enkel aan andere waarden, die ook maar door mensen bedacht zijn? En hoe verschillend zijn de Afrikaanse landen, en hoe mooi of ietsje minder mooi is Benin dan?

Uiteindelijk is het gros van de Beniners echt wel ok, is het hier pais en vree en lig je ’s weekends te chillen aan zee onder een kokospalm…

…Ik kan hier op mijn werk aankomen waar mijn collega vol interesse uitleg vraagt bij het koffie zetten. Mijn eerste werkdag leerde ze mij nog hoe je er water mee opwarmt om nescafe te maken, nu leer ik haar hoe je koffie in een filter doet en de ‘waterkoker’ multifunctioneel in kan zetten om direct koffie te bereiden…

…Na een gezellig feestje op weg naar huis altijd een politieagent die informeert of de avond goed is geweest (en of we ook een goedmakertje voor hem in petto hebben). Als we hevig ontkennen Fransen te zijn, moet hij even grinniken om onze verontwaardigde reactie.’Vous n’aimez pas les Francais?’ Waar Lars met dubbele tong in zijn beste Frans op antwoordt:’Non, j’aime une Beninoise!’(diegene de Beninse biertjes nog niet kennen, moeten hier maar eens snel een Beninoise of twee komen drinken)…

…Mijn collega Camille die bijna stikt in een lachbui als ik opper om de telefoons voortaan uit te zetten tijdens een vergadering, ‘wat een goede grap’☺ ! Zijn lach is zo aanstekelijk dat het aanhoren en aanzien van die lachbui mooier en waardevoller is dan het eventueel effectief vergaderen. Het geratel en gedaver van zijn struikelende woorden als hij overloopt van enthousiasme, bijgestaan door grootse gebaren en klaterende gelach. En dan Claude, bijna aandoenlijk in zijn nette pak, de eagere blik in zijn ogen als het over acquisitie, de grote donoren en binnenhalen van opdrachten gaat, de bewondering om de Hollandse georganiseerde aanpak, de trotsheid als het om zijn bedrijf gaat, zijn eeuwig rinkelende telefoon…zoals Camille nonchalant zegt als Claude weer eens te laat is, ‘hij zit weer met de President aan de telefoon’…
…Al die kletspraatjes met al die andere collega’s of ‘rondhangend meubilair’ die je doen vergeten dat het internet het weer voor gezien heeft gehouden of dat de stroom al om 8.15 uur is begonnen met laten afweten. Die collega’s, die zich zo oprecht afvragen of je de warmte wel doorstaat…,die hun verontwaardiging uitstorten over de ‘luie Beniner’, en zelf ook maar al te gretig de installatie van de President aangrepen voor een dagje extra vrij…

Zolang we maar dagelijks om de frustraties blijven lachen en oog houden voor al wat we hier wel hebben en elders weer niet…dan is Benin het paradijs op aarde, zoals het paradijs in ieder uithoekje of gat te vinden is. En wellicht een mooi, ohhh hoe cliché, tegeltje aan onze gloednieuwe keukenwand…een betere wereld begint bij jezelf. Door al dit geschrijf ben ik helemaal vergeten dat de meubels afgeleverd zouden worden vanavond…hopelijk morgen dan maar, nog maar even aan de yoga dan?