Touring Togo

Pasen betekent tijd om weer even het ‘Overlanders-gevoel’ op te zoeken, en wat voelt dat oppermachtig…wederom naderen we met ons rode crossmobiel en fietsen als achterbumper een Afrikaanse grenspost. De zeewind in de haren rijden we bijna aansluitend Lomé binnen en vergapen ons aan de vele Afrikaanse architectonische grootheden (Van die fijne betonblokken in rare vormen, Lars geniet ) en stoffige bedrijvigheid: de cementfabriek, de drukke haven, en de tientallen straten die opengelegd zijn voor renovatie (leuk begin, maar wellicht de volgende keer op één plek beginnen en dat afronden alvorens het volgende gat te graven?).
Iets verstoft, versuft en oververhit verlaten we de grote stad, we zijn er echt aan toe onze longen grondig te luchten. En daar zijn de bergen rond Kpalimé ideaal terrein voor. We koersen langs de Agou, de hoogste berg van zowel Togo als Mali, Benin, Burkina Faso en Senegal, naar de Mont Kloto…wat een fijne naam…het bord ‘Vive le Kloto’ kunnen wij wel waarderen, vooral wanneer we die berg voor de vierde keer van dit paasweekend bedwingen ‘en vélo’.
Eerste Paasdag vieren we middels een wandeling naar de top van de Mont Agou (bijna 1000m) in gezelschap van Giel en Emiel (twee Nederlandse vrienden). Zo kunnen we achteraf toch stellen dat we op z’n minst vier kerken ‘bezocht’ hebben, en ieder financieel bijgedragen hebben ten goede van onze geboortedag (de dinsdag in mij n geval). De rest van de dag vullen we grotendeels met kaartspelletjes (en ondertussen wachten op de lunch, wat avondeten werd ). ’s Avonds kunnen we al spelende genieten van de klopjacht van Moise (de eigenaar van het hotel) op een zeer tropische en wellicht zeldzame vogel. Zijn liedje staat hem niet helemaal aan, dus hij wil graag korte metten maken met het beestje. Fantastisch om deze vasthoudendheid te aanschouwen bij een Togolais, die de boom op de binnenplaats stevig onder handen neemt om de vogel de mond te snoeren. Bezems en stokken worden tevoorschijn getoverd en wij zouden niet verbaasd zijn geweest als hij er een luchtbuks aan te pas had laten komen. Dan steeds toch weer: ‘whieyoe whieyoe whieyoe’, ten teken dat de jacht nog niet geslaagd is, Moise zet dapper door…
Ik mag Togo wel, het land lijkt veel te bieden te hebben…toch hoop ik begin mei meer te weten te komen over het wel en wee van het land en haar burgers tijdens een bezoek aan Lomé met Claude en Camille. 38 jaar lang heerschappij van President Eyadéma is na zijn aftocht in een houten kist overgenomen door één van zijn vele zoons (hij bleek slechts 50 kinderen te hebben). De politieke situatie heeft meer dan eens haar slachtoffers geëist, en donoren hebben dan ook lang geen steun willen betuigen. Sinds enkele jaren lijkt het tij wat te keren en lijkt men het iets nauwer te nemen met gerechtigheid en dat soort zaken… zullen de verschillende donoren de weg naar Togo langzaam aan weer gaan vinden? Die mooie asfaltwegen onder rijen mangobomen, ooit nog aangelegd door de Duitsers? Vooralsnog heb ik het idee dat het land in ieder geval weinig heeft geleden onder de afwezigheid van die NGO’s en financiële dan wel projectmatige steun. Het ziet er hier vaak welvarender uit dan Benin.
Met gezuiverde longen keren wij terug naar onze home town Cotonou. De laatste luttele tien kilometer nemen zo’n anderhalf uur in beslag. Stapvoets kruipen we naar huis tussen de rijen auto’s en de daaromheen rondzoevende scooters, brommertjes en motoren. We vermaken ons met allerhande spelletjes zoals virtueel pokeren, ‘ik zie ik zie wat jij niet ziet’(en het is bruin…de uitlaatgassen uit de auto hier voor ons, de achterruit van de auto naast ons….), wie vind het mooiste reclame bord (Camping à la Ferme, of Heineken?), de meest hilarisch verkeersacties van levensvermoeide medeweggebruikers…over de winnaar zijn we nog niet uit. Het mooiste spelletje is misschien nog wel proberen zoveel mogelijk vrienden te maken in de file. De Beniners staan daar wel open voor, menigeen komt in de slappe-lach voorbij gereden en wordt vervolgens weer door ons ingehaald…wat betreft de Yovo’s (blanken) moeten we nog even oefenen, die zitten met strakke gezichten allen sjachie in hun airco 4x4 vooruit te staren. Kortom, we hebben nog genoeg werk aan de winkel in het lokale verkeer, genoeg vermaak voor de komende tijd…