Dantokpa Digital

Mocht die dag er ooit komen dat Benin snel internet mag genieten, niet allemaal meer geketent door de trage BeninTelecom, dan zie ik een lucratief project, een echte window of opportunity! Dantokpa Digital, oftewel, de Beninse marktplaats. Ik zie al helemaal voor me hoe ik rieten meubeltjes overkoop van vertrekkende expats, tweedehands koelkasten voor bodemprijzen spot en alles overzichtelijk op een rijtje. Heb je je keuze gemaakt, dan strik je een zem die je aankoop achter op een brommertje hijst en dwars door Cotonou, langs de plaatselijk grote markt van Dantopka naar jouw huisje rijdt, en klaar is Kees, easy as that.

Voorlopig kan ik me op mijn vrije vrijdag ochtend nog prima vermaken door met Juliet op de zem te stappen en na een rookbom van uitlaatgassen de markt van Dantokpa af te struinen. En dat is goed vermaak! Juliet loodst mij overal doorheen als ware we twee vriendinnen. Aan de leeftijd zal het niet liggen, enig verschil is dat zij al getrouwd is en een kind heeft, ons huis schoonmaakt en niet accepteert dat ik zelf de tassen zal dragen. Een kleurrijke gribus komt je tegemoet en slokt je volledig op. Afrikaanse doeken, plastic emmertjes en bakjes in alle vormen en maten en kleuren, plastic haar en pruiken, zeep, keukengerei, zakken rijst m et allerhande opdruk, vrouwtjes die op de grond of aan houten tafels hun waar verkopen...tomaatjes, komkommer, uien, witte kool, aubergines, paprika’s, pepers, mango’s, ananas, papaya’s, groene sinaasappels...glanzend en fris en fruitig, of geplet, verschrompeld, verrot, beschimmeld...gedroogde visjes groot en klein, ingevroren vissen die dampend liggen te ontdooien, garnaaltjes, levende krabbetjes in manden met modderig groen, wit-rode kazen....enzovoorts...en daartussen lopen de mannetjes met ijzeren wagens op twee wielen, volbeladen met koopwaar van de ene naar de andere marktvrouw , dames met grote manden op hun hoofd wiegelen behoedzaam door de kronkelige modderige paden die Dantokpa rijk is. Internet of niet, aan dit ware paradijs aan gekrioel zal nooit een einde komen.

Een beetje oververhit stappen we samen op de zem en genieten van de ‘frisse’ wind die onze haren doet wapperen (of enkel de mijnen, aangezien Juliet een mooie plastic pruik draagt ), volbeladen beklimmen we de trappen van ons appartement. Zo, de koelkast is weer gevuld...het bezoek kan aantreden...vanavond kunnen we een rijkgevulde tajine in elkaar flansen voor Katrin, Duitse journaliste die in Nigeria werkt en Cotonou verkoos als verblijfplaats. De politiek van Benin en Togo kan nog niet tippen aan dit enorme land waar 1 op de 10 Afrikanen woonachtig zijn. Als ik haar verhalen aanhoor dan realiseer ik altijd weer wat voorkinderspel het ‘This is Africa’, TIA –gevoel hier in Benin is...om bij te komen van mijn drukke Afrikaanse week schuif ik aan op het terras van Hotel Du Lac, het frisse zeewindje, de rondrennende salamanders en krijsende Indiase kinderen, het internet blijft stuiptrekken en zorgt voor een weldadige rust... pfff..On est là , het weekend kan beginnen.