Daniel Coconut-cutter Ile

Er zwemmen heel veel visjes in de zee; vandaag de dag inclusief drie rare witte visjes (met een daarvan in het bijzonder;)) aan de Ghanese kust om precies te zijn. Een etmaal geleden werden deze visjes door een voortdenderende bus met herkomst Cotonou en bestemming Abidjan uitgespuugd op een duister kruispunt. Er volgde een hobbelige taxi-rit, veraangenaamd door Koos Albers en gelijkwaardige Hollandse toppers die per ceedee ooit als presentje bij de koop aan het afgedankte vehicuul waren toegevoegd. Gelijk met de eerste zonnestralen wist het drietal een goedkeurende blik op het kokosnoten strand van Green Turtle Logde te laten vallen.

Buiten het eventueel missen van die perfecte golf (wat je het bijzondere gevoel geeft als ware je met je body board een wasmachine binnengeslopen), het ontlopen van een overschot aan zonnestralen en het mislopen van je gids voor een bezoek aan de lagune, rest hier weinig om je druk om te maken. Wij laten ons dan ook ontspannen achterover vallen in de armen van het personeels-legioen. Interessante overdenkingen vallen ons ten deel wanneer het gespreide bedje ondanks de vele werkende handjes niet zo makkelijk op te maken blijkt.

Enkele hilarische en wenkbrauw-doen-fronsende ‘problemen’ doen zich voor waar het personeel zich geen raad mee weet. Zo kent Afrika vaak geen tijd, maar op dit paradijselijke plekje kan enkel tussen 4 en 5 ’s middags the sapper (restaurant ‘ the Last Sapper’ ) besteld worden. Logisch dus dat met enkel kipgerechten op de kaart de kippen om 17.25 uur uitverkocht zijn . Het woord vegetarisch komt duidelijk in de lokale vocabulaire niet voor en met veel tegenzin en veel aanmoediging en geboden inspiratie worden broodjes en pommes frites uiteindelijk uit de hoed getoverd.
Geouwehoer onder het drinken van een Africoco cocktail met de barman geeft ons nieuwe inzichten in the tips and tricks van het Ghanese horeca personeel: je kan maar beter een dienst in de avond dan ochtend draaien. s’ Ochtends moet je de aanwezige gasten (toch zeker tien man sterk) zowel bij ontbijt als lunch van drank voorzien, en ’s avonds staat daar enkel het diner tegenover. Dat weegt toch duidelijk op tegen de ongemakken die de avondlijke muggen met zich meebrengen.

Initiatief nemen, verantwoordelijkheid dragen, inspringen op onverwachte zaken en het gezamenlijk draaiend houden van een tent lijken geen aangeboren trekjes.

Zodoende dient het hypen van taakgericht werken zich bij ons aan als oplossing. Wat nu als we Daniel Ile, de plaatselijke kokosnoten-man kunnen opleuken als de man die alles met kokosnoten kan! Met sjiek handwerktuig om zijn taakje uit te voeren en wat mooie trucjes om zijn toneelstukje op te voeren, kan Daniel zich vol overgave storten op de kokosnoot-drinkende gasten. Als aanmoediging bestel ik er alvast eentje. Wij zien de afname van de in overvloed aanwezige cocos al omhoogschieten, de tevreden clientèle niet te vergeten.

Zolang ik nog steeds op Daniel de Coconut-cutter Ile wacht heb ik toch maar even een colaatje voor mijn rekening genomen en begeef mij weer met de andere visjes in de woest-wilde zee. Het leven is goed aan de Ghanese kust!