Amandelboer

Na die paar dagen wachten op mijn terugkomst ging Lars bijna wortelschieten in Agadir en ik kon hem net op tijd daar lospeuteren uit zijn nieuwe habitat, waar bejaarden elkaar wegkijken bij de tafeltennistafel (deed mij verdacht veel denken aan vroegere vakanties op de camping, rond mijn 8e levensjaar), over de boulevard flaneren in paarse joggingspakken, of opteren voor een randonnee en buggy (treffend Frans woord voor een tochtje met de quad). Zoals Koa San road het centrum van de backpackers is, is Agadir dat voor de overwinterende gepensioneerde camperbewoners.

Onze weg vervolgde naar Tafraout, en wat een weg…ik dacht al het moois van Marokko al in ogenschouw genomen te hebben…wellicht is dit de kers op de Marokkaanse taart. Rotsformaties in kleuren varierend van roze tot oranje, onderbroken door allerhande kleuren groen van fel en donker tot vaal mosgroen. Dit alles wordt opgevrolijkt door felgele bloemetjes in struiken, ja ik ben een barbaar op gebied van flora en fauna, excuses, en zoals wij lezen de amandelbloesem…mijn nieuwe liefde. Wat een combinatie! De meest mooie boompjes, met de donkere grillige stam en witte en roze bloempjes, en dat met de meest lekkere nootjes! Of ben ik nu heel stom door te geloven dat dit nootje aan deze boom groeit? Ik voorzie ineens geheel nieuwe carriere mogelijkheden, zoals het beheren van een amandelbloesemgaard…

Ergens in de valley d’ Ammeln strijken wij neer als enige gasten op een klein campinkje op een steenworpafstand van Tafraout, wat een rust!