Crossing the Sahara: Mauretanie

In alle vroegte ontstond er wat geschuifel op het binnenplaatsje van Moussafir, Dakhla....twee grote, jonge Nederlanders en twee kleine, wat oudere Fransozen maakten zich klaar voor een lange reisdag. ‘Les Francais’ namen de leiding en in het pikkendonker verliet het kleine konvooi de stad en peninsula Dakhla. Niet snel daarna kwam de zon op boven het uitgestrekte Sahara land. Na een bakkie koffie bereid op de gasbrander bij een van de weinige benzine stations ging de reis linea recta naar de Marokkaanse grens. Zelden een tegenligger en een kleine 400 km later kwam de grens rond half twaalf in zicht. Onze ‘Franse gids’, Christian, leidde het konvooi in nog geen drie uur door de vele paperassen (stempels voor ons, stempels voor de RAVbak, stempels voor de ambtenaren) in Marokko, het niemandsland en de Mauretaanse procedures. No man’s land....dat betekent dus ‘no rules’ en no roads, zo hebben we geleerd...rare vogels die daar huizen...gelukkig reden wij achter Christian’s peugeotje regelrecht over de rotsachtige sporen tussen de autowrakken door. (Mocht je vast komen te zitten, dan helpen die rare volgels je voor een luttel bedrag van 200, of 500 euro (als de nacht al bijna valt), uit de zandduinen).

Spannend...Mauretanie...de poort van Arabe naar Afrique...tja, ik kan niets anders zeggen dan, wat een gezelligheid daar aan de grens. Grapjes over de prijzen voor onze fietsen...grapjes tussen de douane beambte en Christian over het fenomeen ‘vrouw’ (‘ze doen altijd alsof ze druk zijn, altijd geld nodig om eten te kopen...overal zijn ze hetzelfde...of niet dan?’ Ik kon dan ook makkelijk uitleggen waarom ik Frans spreek en Lars nog wat minder (dan houd ik hem makkelijk voor de gek, ik doe altijd maar alsof ik altijd druk ben)...grapjes over wanneer wij gaan trouwen, enzovoorts. Zonder een beetje humor en tijd kom je niet ver ‘en Afrique’. In no time begaven wij ons op de weg naar Nouakchott, en reden bijna onder de langste trein ter wereld: 2,4 km lang wagonnetjes gevuld met ijzererts (en daarop soms reizigers) op weg naar Nouadibou, wow!!!

Nog een kleine 500 km te gaan naar de hoofdstad, en met ongeveer 100 km per uur bliezen we door, af en toe afremmen voor een politiepost of kameel. De politie allen even vriendelijk. Even vreesden we voor onze zakcentjes...een agent aasde op ons zakje drop dat Albert ons bij vertrek mee gaf. Maar na hem eentje te hebben laten proeven mochten wij de rest behouden.
Op een paar enorme gaten (zeg maar kraters) in de weg na was het asfalt ongelooflijk mooi en smooth gleden we zo door Nouakchott in. Om acht uur ‘s avonds werden we door ‘onze gids’ afgezet bij Auberge Menata, een gezellige tuin met hotel en grote tent op het dak om onder te slapen in de klamboe. Daar ontmoetten wij ons ‘toekomstbeeld’. Een ouder echtpaar bestelde precies dezelfde maaltijd als wij (hij vegetarier en zij aan de vis), dus grapten wij ‘dat is onze oudere uitvoering. We raakten aan de praat en bleek dat zij al 22 maanden enkel en alleen per fiets door Afrika trokken...