Bienvenu au Senegal (?)

Aangekomen bij de grens werden onze zakken in razend tempo geleegd. Betalen voor de stempel voor uitvoer van de auto, betalen voor het opschrijven van onze namen in een groot boek, betalen voor de ‘parkeerplaats’ , betalen voor het ophalen van de slagboom (Jerommeke wilde het graag zelf doen voor de prijs van 500 OuguyaJ), betalen voor toegang tot de brug, betalen voor de stempel van het Senegalese visum in ons paspoort…en op naar het laatste loketje…

Met een vriendelijke glimlach onze autopapieren en carnet de passage overhandigd aan de douanier, die met een minder vriendelijke boodschap terugkwam. Jullie hebben 48 uur om naar Dakar te reizen, een stempel te halen en jullie weer hier te melden om de toegang voor de auto te verlengen. Lars en ik staan nog te kijken van mijn relaxte Afrikaanse reactie…beetje kletsen, glimlachen in alle rust. ‘ Wat zonde…wij gaan niet naar Dakar, dus dan moeten we de reis direct voortzetten naar de Malinese grens’. ‘ En we hadden zo graag wat meer van uw land gezien’ . Ineens werd er een telefoontje gepleegd, en niet veel later was er de mogelijkheid om de kolonel van de douane in St. Louis te bezoeken, hij zou ons de permissie geven. Het bleef een onduidelijk verhaal, maar we waren al lang blij want Jerommeke had misgevangen en kon aan de reis terug beginnen (hij smiespelde nog wat vage verhalen over goud-handel en het zou wel goed komen…achteraf hebben we spijt niet meer van hem te weten…waar zou hij beland zijn???).

Onzeker over hoeveel uur we in Senegal zouden mogen verblijven begaven we ons naar St. Louis. Bevangen door de fantastische uitstraling en feestelijke sfeer van dit koloniale eilandje tussen de Senegal rivier en Atlantische zee, voelden we de drang opkomen om hier in ieder geval enkele dagen bij te komen van de lange reis en te genieten van het echte Afrika. Al rennend kwamen we ver na sluittingstijd aan bij het douane kantoor om meneer Diallo te spreken, die voor enkele dagen naar Dakar vertrokken bleek. Maar de twee allervriendelijkste ambtenaren die net de deuren dicht wilden gooien waren bereid ons naar de luitenant in het volgende kantoor te brengen. Een wat gehaaste meneer in Afrikaanse jurk gebood ons plaats te nemen en al bellend ondervroeg hij ons naar de reden van ons bezoek. In no time schreef hij wat opmerkingen op ons invoerpapier, ondertekende, stempel erbij….en nu opgerot…we hoefden niet eens af te rekenen…en daar stonden we midden op het schilderachtige eilandje St. Louis, en we waren nog welkom ook!

Om de aankomst in Senegal te vieren hebben we genoten van een heerlijk etentje Vietnamees-Senegalees, met een biertje en wijntje erbij, Sante!!!