Looking back

Vanavond zetten we onze schaarse franckies in voor een ‘laatste avondmaal’ bij de auberge van Dassa, exact wat we ons nu nog kunnen permitteren om de eindbestemming Cotonou te behalen…tja, liquide middelen zijn hier niet bepaald vanzelfsprekend, zodat wij al dagen achtereen de broekriem moeten aantrekken. Morgen rijden we de tank leeg, ieder nog 100km, om ons stadsie Cotonou binnen te rijden, linea recta naar een bank die onze mastercard hopelijk niet direct uitspuugt. En anders klampen we wat lieve vrienden aan om alsnog van de gemiste luxe in de grote stad te kunnen genieten.
Het naderende einde van ons nomadenbestaan zet toch wel aan het denken…ongelooflijk wat we allemaal hebben meegemaakt, hoelang gaan we hier nog van nagenieten, terwijl nieuwe avonturen reeds in de wacht staan.
Al mijmerend op de fiets, zwetend kilometers makend, filosofeer je dan een en ander over diepte- en hoogtepunten, en rolt er wellicht een beginnende theorie uit.

Wat waren de toppen van onze Afrikaanse bergen, de kersen op de taart?
Het uitzicht tijdens de off-road trip in Marokko na veel peentjes zweten (waarheen leidt deze ‘weg’, als er al van een weg te spreken valt), door de straten van St. Louis flierefluiten toen de permissie voor verblijf eenmaal geïncasseerd was en het Westelijke Sahara en Mauretanie traject veilig en wel achter ons lag, camperen in een ‘village en brousse’ vlakbij Kita na uren hutsen-klutsen over de slechte pistes en dwaalsporen, het spotten van nijlpaarden en olifanten na wachten in spanning (‘gaan die reuzen zich laten zien of staan we hier voor aap’?), de verkoeling in de idyllische watervallen bij Banfora en Tanongou na dagen oververhitting, de verstrekkende en verrassende uitzichten na zware beklimmingen op de fiets, verfrissende coollaaaa of Brakina, Flag, Beninoise, zeldzaam wijntje of martini, pizzaaaaa…

Terwijl ik mij zwoegend over de 41 heuvels van Dassa heen wist te werken brachten mijn gedachten mij even terug bij een citaat van Marisha Pessl (Calamiteiten voor gevorden, zeer aan te raden boek!): ‘geluk is een hond in de zon. We zijn niet op aarde om gelukkig te worden, maar om geweldige dingen te ervaren.’ Want waarom lijk je soms als een magneet op zoek naar al die hondsvermoeiende zaken…het leven is er om geleefd te worden en dat ene langverwachte gelukzalige moment volgt vrijwel altijd na een hoop narigheid, bloed, zweet en tranen…en met het verloop van de tijd krijgt die narigheid op de een of andere manier ook altijd een mooi tintje…

Als je die redenatie verder zou trekken, zou je kunnen concluderen dat we bepaalde situaties die we als hondsvervelend ervaren juist dankbaar zouden moeten zijn, omdat zij ons de kans geven nadien extra te genieten (ik lijk de Dalai Lama wel ;)).
In dat geval is het nog veel boeiender na te denken over een top drie aan frustraties…
Ik denk dat voor ons beide de vele ’taxe touristique’ (alles wat je teveel betaald gewoon omdat je blank bent) en het eeuwige ‘cadeau cadeau, bonbon bonbon’ een goede kans maakt om hoog in de ranking te eindigen. Wat Lars betreft de vele omhaal die nodig is om dat wat je net echt nodig hebt te vinden en ‘goed te kopen’…waar datgene nu juist op die momenten ineens niet voor handen is, en vele andere rotzooi je ongewenst aangesmeerd wordt, of de prijzen ineens het tienvoudige aannemen. Wat mij betreft het rijgedrag van minstens de helft van de Afrikaanse chauffeurs dat echt niet dieper kan zakken…opzettelijk de weg zo benutten dat een ander de berm in moet duiken, onnodig levens op het spel zetten, met ongelimiteerde snelheid door dorpen vol grut stuiven…(‘dieu merci, l’homme propose et dieu dispose’, aldus het komt wel goed, of god heeft zo besloten).

Vele malen dank dat dit onze innerlijke thermometer regelmatig voorbij de West-Afrikaanse temperatuur laat stijgen! Hierdoor ga ik nu extra genieten van een lekker glaasje wijn, Lars een biertje, wat pindaatjes erbij, gevolgd door een heerlijke maaltijd, in de rust en weelde van de tuin en het terras van de auberge. Dan zeilen we weg naar dromenland om morgen geheel zen de weg op te gaan en plankgas naar Cotonou door te trekken!

Wordt vervolgd: looking forward!