Nostalgie

Wat een heerlijk woord, daar kan je zo bij weg zwijmelen, je nog eens extra omdraaien in de melodramie en koesteren wat voorbij is en als je er aan terugdenkt dan loop je helemaal vol met…ja wat eigenlijk? Ongrijpbaar dus.

Dat is wat er in mij opborrelt als ik het bandje van ons leven nog niet eens een kleine maand terugdraai, en repeat…Daar staan we weer in Bardonecchia, de aankomstmiddag, nog wat hopeloos en verloren. Eenmaal vaste pedalen onder de voeten weten alle Life Riders weer waar ze voor gekomen zijn en wat ze moeten doen, gewoon doortrappen en blijven trappen, zo simpel is het leven! Ondertussen straalt het Italiaanse zonnetje strak op onze bolletjes, en kan ook zij niet begrijpen dat de sneeuw maar twee weken van de machtige Alpen verwijderd is. Als een ge-oliede machine komen tien wielrennertjes tussen nog meer dan vierhonderd andere wielrenners iedere ochtend te voorschijn, uitgezwaaid door ‘Life Riders family’, en dat is een fenomeen op zich. Oohh zwijmel zwijmel…naar boven-naar boven-Col de l’echelle, naar boven Lautaret- naar boven naar boven Alpe d’Huez…of zoals onze diesel, met in zijn kielzog de andere tijgertjes zou zeggen: jij bent jij, hij is hij, en hup dat was de Croix de Fer, blijven drinken, de Glandon, je bent een diesel, de Madeleine, blijven trappen, langs le lac d’Annecy en we vreten zo vier cols op, goed zo, laat van je horen, de Grand Ballon, in een vloek en een zucht dwars door de graanschuur van Noord Frankrijk, op naar die heerlijke Belgische patatekkes (hee dat waren de Ardennen ☺), en…boem…daar staat ie dan…de Cauberg!

En voor je het weet zit je aan de champagne, gevolgd door bier en bitterballen…hè was dit het dan alweer? Langzaam brengt de Tour for Life haar laatste adem uit, tja, was ‘Dela’ maar hier, net als je ze nodig hebt…De Life Riders doen nog een ruiterlijke poging het gevoel nog ietsie langer vast te houden, tevergeefs. Een dag later zit je weer midden in je kantoorbaan. BOEM. Computers, evaluaties, budgetten, afgewisseld met vergaderingen en automaat-koffie. Wie vindt het nog gek dat ik mij in nostalgie omwentel?

Afgelopen weekend drong het gevoel zich weer op, maar dan met vooruitwerkende kracht. Terwijl ik ronddobberde op de wilde en woeste golven op een steenworp van Cotonou leek het even alsof het bandje van ons leven in rap tempo vooruit werd gespoeld, geen idee hoeveel tijd er werd gezipt zwzwswzwd- en ergens in mijn toekomende tijd borrelde de nostalgie op, naar die oude vertrouwde dagen in Benin, die goeie ouwe tijd waarin we in onze knalrode RAV-bak rondscheurden en zemidjaans gek maakten. Over de route du pêche, langs palmbomen, en in de schaduw van de paillotte een spelletje speelden met Belgische of ver-Afrikaanste/Nederlandse vrienden en de ware strijd streden om wormen (want ja het Open Kampioenschap groente eten lag al achter ons), terwijl we op nootjes uit de fles aten, weggespoeld met kokosmelk, en afgewisseld met een verfrissende duik in de lauwe Beninse zee…voila, c’est la vie!